بانی‌فیلم: امروز هشتم آبان، سالروز میلاد یکی از بزرگترین شخصیت‌هایی‌‌ست که در ۲۵۰۰سال پیش، به مقام انسانیت و کرامت جایگاه انسان‌ها معنایی قابل احترام بخشید؛ کورش بزرگ شاه و بنیانگذار سلسله هخامنشیان.
او پادشاهی بود که حتی در لشکرکشی‌هایش، به ارزش‌های انسانی و حرمت ساکنان سرزمین‌های دیگر احترام می‌گذاشت.
طول تاریخ ایران، نه کوروش هخامنشی نخستین شخصیت بزرگ ایران زمین است که مورد بی‌مهری و بی‌توجهی قرار گرفته و نه آخرین بزرگان این مرزوبوم خواهد بود.
در میان بسیاری از بی‌مهری و بی‌توجهی‌ها که در پسِ پرده بیشترشان، غرض‌ورزی و کینه‌توزی موج می‌زند، غفلت سینمای ایران از پرداختن و نشان دادن شخصیت قابل ستایشی چون کوروش بزرگ، از بدترین رفتارهای حرفه‌ای تصمیم‌گیران سینمایی‌ست. غبار این تصمیم‌های غلط و بی‌توجهیی‌های تعمدی، حتی با گذشت سال‌ها. فراموش نمی‌شود و نمی‌تواند از بار گناه عامدان این روند بکاهد.
اگر با ساخت هر فیلمی توسط کمپانی‌های هالیوودی علیه فرهنگ پربار مملکت‌مان برمی‌آشوبیم و با تدارک اعتراض‌ها و واکنش به دروغگویی آنها برمی‌آییم، چرا نباید خودمان برای بیان واقعیات تاریخی و عظمت تاریخ و فرهنگ ایران‌زمین، آستین‌ها را بالا بزنیم؟
پروژه سراسر دروغ «۳۰۰» هنوز خاطر ایرانیان را می‌آزاد؛ استناد ویزر خارجه کم‌سواد امریکا به همان واقعه دروغین، باید تلنگرهایی به غفلت مسئولان و تصمیم‌گیران صندلی‌نشین بزند تا به خود بیایند به توانمندی‌های تاریخی و فرهنگی ایران توجه افزون‌تری داشته باشند.
پروژه سینمایی «کورش بزرگ» نوشته مسعود جعفری جوزانی سال‌هاست که در انتظار توجه صندلی‌نشینان حوزه سینما و فرهنگ است تا بتواند گوشه‌هایی از عظمت تاریخ غنی ایران و ایرانیان را به جهانیان نشان دهد.
اینکه عامل تداوم این غفلت‌ها و بی‌مهری‌ها کدام فرد یا جریان سیاسی و فرهنگی‌ست، موضوع این نوشته نیست، آنچه اهمیت دارد پایان دادن به این حجم از بی‌توجهی به داشته‌های ارزنده مملکت‌مان است که داشتن هر کدام‌شان برای دیگر کشورها، آرزویی دست نیافتنی به شمار می‌رود.
در برخی از روایت‌های تاریخی آمده که برای مصون ماندن آرامگاه کوروش بزرگ از گزند حملات بیگانگان و جلوگیری از تخریب افسارگسیخته‌ای که در مورد بناهای تاریخی ایران اتفاق افتاد، نامش را مزار مادر حضرت سلیمان گذاشتند تا به احترام همین عنوان، هجوم‌گران نتوانند این بنای تاریخی را زیر و زبر کرده و ویرانش نمایند!
همین عقلانیت مردم آن زمان. باعث شد ما امروز با تکیه بر آرامگاه این کوروش بزرگ، به وجود این پادشاه افتخار کنیم و به ایرانی بودن‌مان ببالیم!
در زمانه‌ای که تفکرات قشری و فاشیستی باعث ظهور پدیده‌های تروریستی چون القاعده، طالبان و داعش و… دهها گروه تکفیری شده، بالیدن به روزگاری تاریخی که در آم نخستین فرمان حقوق بشری توسط کوروش بزرگ صادر شد، از بدیهی‌ترین افتخارات یک ایرانی می‌تواند باشد.
قدر داشته‌های تاریخی و فرهنگی این سرزمین را بدانیم و فراموش نکنیم که روشنایی بناهایی چون پاسارگاد، پرسپولیس و… صدها بنای ارزشمند دیگر ایران، بر تارک این سرزمین می‌درخشند؛ کافی‌ست تنها چراغ‌ها را روشن کنیم تا نور بر تاریکخانه‌های غفلت‌زده بتابد و روشنایی‌های تاریخی ایران عزیز مجال دوباره‌ای بیابد…
