تابلوی «دو خواهر (روی تراس)» اثر «پیر-اگوست رنوآر» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار امپرسیونیستی در جهان است، اما رازی تاریخی را در خود پنهان کرده است.
به گزارش ایسنا، یکی از نقاشی‌های زیبا از «پیر-اگوست رنوآر»، نقاش نامدار فرانسوی با دو عنوان شناخته می‌شود. عنوان نخست یعنی «دو خواهر» (به فرانسوی: Les Deux Sœurs) توسط خود نقاش به این اثر داده شد، و عنوان دوم یعنی «روی تراس» (Sur la Terrasse) توسط نخستین خریدار و صاحب آن یعنی «پل دوراند-روئل» بر آن گذاشته شد.
«پیر-اگوست رنوآر» در این نقاشی دو دختر دوست‌داشتنی را در یک روز گرم و دلپذیر به تصویر کشیده است. «رنوآر» این نقاشی را در در تراس رستورانی واقع در جزیره‌ای بر رود سن در شاتو، منطقه‌ای در حومهٔ غربی پاریس خلق کرد. این هنرمند بخش زیادی از وقت خود را در بهار سال ۱۸۸۱ میلادی در آنجا گذراند. آن‌سوی نرده‌های تراس، دنیایی از بوته‌ها و شاخ‌وبرگ درختان به همراه رود «سن» در پس‌زمینه دیده می‌شوند.
اگرچه نام این نقاشی «دو خواهر» است اما در دنیای واقعی، این دختران خواهر نبودند. «ژان دارلو»(۱۸۶۳–۱۹۱۴)، که بعدها بازیگر شد و در آن زمان ۱۸ سال داشت، به عنوان خواهر بزرگ‌تر در این نقاشی ژست گرفت اما هویت مدلی که برای خواهر کوچک‌تر نشسته بود، نامشخص است.
این تابلو برای نخستین بار در هفتمین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها در بهار ۱۸۸۲ برای عموم به نمایش درآمد. در سال ۱۸۸۳ مشخص شد که این اثر در یک مجموعه خصوصی قرار دارد. در حال حاضر، این اثر در مجموعه «مؤسسه هنر شیکاگو» نگهداری می‌شود.
درباره «رنوآر»
موضوع نقاشی‌های «رنوآر» اغلب مردم و منظره بودند و دوستانش را به عنوان مدل نقاشی‌هایش انتخاب می‌کرد. به رغم مقاومت‌های اولیه در برابر آثار «رنوآر»، نقاشی‌های او به رسمیت شناخته شدند و مورد تحسین قرار گرفتند. حتی دولت فرانسه یکی از نقاشی‌های او را خرید. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت اما متاسفانه در سال ۱۸۹۹ به بیماری روماتیسم مفصلی مبتلا شد. این بیماری سبب درد و تورم زیاد در مفاصل و در مواردی سبب تغییر شکل مفاصل می‌شود. دست‌های «رنوآر» دچار تغییر شکل مفصلی شده بودند. به دنبال این بیماری، حرکت «رنوآر» محدود شد و هر حرکت برای او درد و تلاش زیادی را به همراه داشت.
«جین رنوآور» پسر این هنرمند در کتابش با عنوان «پدرم، رنوآر»، واکنش مردم نسبت به نقاشی‌های «رنوآر» پس از دیدن دست‌های این هنرمند را این طور شرح داده است: «بازدیدکنندگانی که برای این مسئله آماده نبودند نمی‌توانستند از تغییر شکل دست‌هایش چشم بردارند. با اینکه جرأت نمی‌کردند به این موضوع اشاره کنند اما با عباراتی همچون «این غیر ممکن است!»، «او چطور این نقاشی‌ها را با چنین دست‌هایی نقاشی کرده است؟» و «حتما رمزی و رازی درباره این موضوع وجود دارد.»، احساساتشان را بروز می‌دادند.»
با وجود این موضوع، «رنوآر» خلق تابلوهای نقاشی را تا پایان عمرش یعنی تا سال ۱۹۱۹ ادامه داد. او تابلوهای نقاشی‌ای خلق کرد که با توجه به اینکه حرکت دادن مچ‌هایش برایش کاری دشوار و دردناک بود، به طور حیرت‌آوری زیبا به تصویر کشیده شده‌اند. شاید پاسخ به حیرت درباره زیبایی نقاشی‌هایش به رغم بیماری «رنوآر» در کلام خودش باشد.
«پیر آگوست رنوآر» در سال ۱۸۴۱ در فرانسه متولد شد. رنگ‌های زنده تابلوهای نقاشی «رنوآر» رنجی را که این هنرمند به خصوص در سال‌های پایانی عمرش متحمل شد پنهان کرده است.
او در سن ۲۱ سالگی وارد مدرسه هنرهای زیبای پاریس شد و توسط «چارلز گلایر» تعلیم دید. در آنجا بود که با «کلود مونه»، «آلفرد سیسلی» و «فردریک بازیل» آشنا و دوست شد.
«رنوآر» در کنار این نقاش‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان امپریسیونیست شناخته می‌شود. حتی با اینکه تابلوهای نقاشی او همچون دوستانش در ابتدا از سوی مردم و آکادمی رد شدند، «رنوآر» با گذشت زمان به یکی از تحسین‌شده‌ترین هنرمندان نسل خود تبدیل شد؛ محبوبیتی که تا به امروز همچنان باقی مانده است.