داریوش عیاری فیلمبردار بزرگ و خوشنام، صاحب اندیشه و تخصص و نگاه و نگرش سینمایی، انسانی شریف و هنرمندی بدون حاشیه هم دنیای ما را به مقصد دیار نور و مهر ترک کرد و هنرها و توانایی‌ها و قابلیت‌های هنرمندانه و انسانی خود را از سینمای بازار مکاره دولتی/نهادی دریغ نمود.
خیلی بد است که ما و هنرمندان و مسئولان و مدیران و ملت، عادت کرده‌ایم که وقتی گوهری را از دست دادیم و بعد از رفتنش از میان خود، درباره او و ارزش‌ها و سجایا و ویژگی‌هایش بگوییم و بنویسیم و وقتی او در میان ماست و با ما در حرکت چرخ‌های زنگار گرفته زندگی بدون آزادگی و عزت و حرمت و زیر دست و پای ثروت و قدرت و بی‌فرهنگی و فاقد معنویت،با رنج و اندوه و مشقت مشارکت می‌کند، سخن نمی‌گوییم و نمی‌نویسیم.
آیا ما انسان‌ها و ایرانی‌ها به حقیقت مرده‌پرست هستیم یا فرهنگ ستایش زندگی، امید و انسانیت ما را با پول و ثروت و سیاست تاق زده و چنان بلایی بر سرمان آورده‌اند که حتی از افراد درجه یک خانواده و اقوام دور و نزدیک خود هم یاد نمی‌کنیم، چه رسد به حال و احوال هنرمندان فرهیخته کشور که عمر و هستی خود را در راه هنر به ملت و کشور هدیه کرده‌اند. در هر حال سهم و غفلت ما،نامدیران و نامسئولان و... در این مورد آشکار و ناپسندی آن عیان است.
هر روز بر مبنای سرشت و سرنوشت و تداوم حرکت قطار زندگی،کسی و هنرمندی در یکی از ایستگاه‌های هستی از قطار زندگی دنیا خارج می‌شود و امروز و در امتداد خروج انسان‌ها و دیگر مردمان و هنرمندان ایران زمین، یکی از چهره‌های شاخصی هنری و انسانی سینما زنده‌یاد داریوش عیاری از بین ما رفته است.
عیاری ارجمند، هنرمند و فیلمبرداری صاحب نام و متفکر و خوش ذوق و برادر سینماگر ارزشمند و بزرگ کشور کیانوش عیاری و از گنجینه‌های سینما بود که مانند خود کیانوش قدرش به درستی دانسته نشد و در زمان حیاتش در کشور و سینما مورد ارج و تحسین شایسته قرار نگرفت.
داریوش عیاری سینما و فن و هنر فیلمبرداری را در کنار برادر هنرمندش به صورت حرفه‌ای با فیلم تنوره دیو در سال شصت و چهار آغاز کرد. فیلمی که توانایی‌ها و نگاه سینمایی و ذوق و استعداد او را در عرصه فیلمبرداری هنرمندانه درسینما به نمایش گذاشت و ظهور یک فیلمبردار بزرگ را در سینمای ایران نوید داد. این فیلم خوب، کارگردان و فیلمبردار و عواملش از سوی هنر و فرهنگ و سینماشناسان و سینما دوستان تشویق شدند.
شادروان عیاری با اخلاق و گرانسنگ در ادامه، فیلمبرداری ده‌ها فیلم دیگر را به عهده گرفت و در هر کدام بهتر از دیگری در مقام فیلمبرداری صاحب سبک و شناخت و توانایی ظاهر شد.
فیلمبرداری خوب و تماشایی فیلم‌های کاناپه، دربست آزادی، خانه پدری، تاکسی نارنجی، شام عروسی، مربای شیرین، زندان زنان، دختری با کفش‌های کتانی و سه زن از یادگارهای ارجمند اوست.
داریوش عیاری عزیز هم مانند دیگر سینماگران پرخاطره از جهان ما رفت و ما غرق مسائل و مشکلات خود از احوال او و دیگران، غافل ماندیم و شرمنده شدیم، آیا نامدیران سینما و سردمداران خانه سیاسی/تجاری سینما و همکاران او هم از کوتاهی‌ها و کم لطفی‌هایشان در ارتباط با زنده‌یاد داریوش عیاری شرمنده و متاسف هستند یا چون همیشه صرفا به انتشار بیانیه و خاطره و گرفتن عکس‌های یادگاری تشریفاتی در مراسم تشییع او اکتفا می‌کنند و اربابان سینما هم مجدد به صندلی‌های ریاست خود بر کارخانه پول‌سازی سینما تکیه می‌زنند و....؟!
داریوش عیاری، دانش‌آموخته روزنامه‌نگاری، فیلمبرداری توانا و حاذق و انسانی شریف و محترم بود.
عروج آسمانی او را به برادر گرانقدرش جناب کیانوش عیاری و خانواده و بازماندگانش،سینمای ایران، جامعه هنرمندان و ملت هنرمند و هنردوست کشور تسلیت می‌گویم.
*شرح عکس: پشت صحنه تنوره دیو، نوش آباد کاشان. کیانوش عیاری، شهریار اسدی و زنده‌یاد داریوش عیاری ۱۳۶۱