چرا دخترکشی، همسر و خانوادهآزاری و هنر و فرهنگسوزی و سرمایهخواری، هنر و مایه افتخار شده است؟! سالهاست که در ایران سرمایهسالار که همه چیز آن از مناسبات فرهنگی تا مناسبات اقتصادی و اجتماعی و سیاسی، طبقاتی و بیعدالتیمحور است و از زمین و آسمان کشور ثروتمند ما فقر فرهنگی و معیشتی و گرانی و فساد و ابتذال میبارد و عدهای نامدیر و نامسئول اشتباهی، کرسیهای سیاست و اقتصاد و فرهنگ و هنر و جامعه را به حکم تبانی سیاست، با هدف منافعگرایی حزبی و گروهی اشغال کردهاند و صدها هنرمند توانا و کاربلد به جرم ملی و مردمی بودن و نپذیرفتن سفارشی و فرمایشیسازی و پشت نکردن به مردم و روشنگریهای اجتماعی،از فعالیت در سینما و تلویزیون و تئاتر و... محروم شده و بیکار و خانهنشین هستند و در عوض خودیها، نورچشمیها و بلهقربانگوها در همه جا و از جمله سینما و صدا و سیما و تئاتر و سایر حوزههای هنری و فرهنگی یکهتازی کرده و خوشرقصی میکنند، آن وقت هزاران هنرمند و سینماگر و رسانهای و منقد و نویسنده و کارشناس در تنگنای کار و فعالیت هستند، هنر و ادب و هنرمندی و فرهیختگی، قربانی ثروت و قدرت و منافعگرایی شده و جای ادب و هنر با بیادبی و بیهنری عوض شده است.
امروزه متاسفانه در ایران فرهنگمدار، همه چیز و همه کس از اوضاع بد اجتماعی، فقرهای فرهنگی و مادی متاثر شده و در عوض انسان و معرفت و علم و هنرسالاری، پول و نابخردی، ابتذال و جهلسالاری در بخشهای مختلف ایرانمان حکمرانی میکنند.
فیلمهای مبتذل روی پرده سینماها، سریالهای سبک و سطحی و پولکی بدون محتوای تلویزیون و شبکه خانگی و... مصداق مشت نمونه خروارند.
اوضاع به قدری بد و تلخ و سیاه شده که سارقان ملی! اقتصاد و هنر و فرهنگ و اجتماع، همچنان به حیف و میل اموال ملی و مردم مشغولند و بیفرهنگی و هنر و انسان و جامعه و خانوادهستیزی در مملکت بیداد میکند.
اربابان زر و زور و تزویر با تکیه بر سرمایه و سیاست و روابط نادرست مافیایی با سواری گرفتن از نظامهای ضد انسانی منسوخ سرمایه و مرد و پدرسالاری و معنویت و فرهنگستیزی، به سرمایهخواری، تخریب فرهنگ و هنر و جامعه، فرزند و دخترکشی و همسرآزاری و خانواده ستیزی، بر طبل بیعدالتی میکوبند و هیچ مسئول و مرجعی به این همه فسق و فجور و قتل و جنایت فرهنگی و اجتماعی و خانوادگی و انسانی ورود نمیکند.
عوارض چنین غفلتها و غلطها را در رویش انواع برجها و کاخها و سرمایههای بانکی، یک جلوی آن بینهایت صفر و اتومبیلها و زندگی اشرافی و اشرافها میبینیم.
جای هنر و هنرآفرینی ملی و مردمی و انسانی و ظهور و فعالیت نیک هنرمندان متعهدی مانند بهرام بیضایی، کیومرث پوراحمد و داریوش مهرجویی، مسعود جعفری جوزانی، پوران درخشنده، کیانوش عیاری، رخشان بنیاعتماد و ناصر تقواییها را دخترکشها، سرمایهخوارها،سیاسیون و اقتصادیون و ابتذالگراها و مبتذلسازها و فسادگستران گرفتهاند!
کجاست آن ایران سرفراز و افتخارآفرین که مهد ادب و هنر و فرهنگ جهان بود؟
کجایند آن ادیبان و هنرمندانی که مایه فخر ایران و جهان بودند؟
کجاست آن آثار علمی و هنری و انسانی ساخته خرد و هنر ایرانیان؟
کجایند ایرانیان شاد و امیدوار و خانوادههای مهربان و صمیمی که در آنها فرزندان دختر و پسر چون نگین میدرخشیندند؟
کجایند پدران جوانمردی که دخترانشان را در آغوش مهر و ادب و هنر و فرهنگ و ایمان،پرورش میدادند؟
چرا ایران ما امروزه به این حال نزار فرهنگ و هنر و سرمایهسوز و انسان و همسر و دخترکش در آمده است؟
گرچه تا زمانی که ستیز تاریخی و سرنوشتساز آشتیناپذیر میان زیربنای سرمایهسالار و روبنای دینسالار کشور وجود دارد و اشتباهیها در راس امور مملکت هستند، هیچ چیز در ایران تغییر نمیکند و تحول نمییابد،اما باید نشست و منتظر معجزه بود یا باید برای ساختن خود، خانواده و جامعه با تکیه بر عشق و علم و هنر و ایمان وارد میدان شد و در حد توان جلوی فرزند و زنکشی و خانواده و جامعه و انسانیتستیزی را گرفت و سرمایههای مادی و معنوی کشور را از نابودی رهایی بخشید؟
کجایند آن عالمان و فرهیختگان و هنرآفرینان و ادب و تربیتسازان، منقدان و کارشناسان خردمند دلسوز وطنپرست انساندوست؟ چرا سکوت و چرا قبول خفت و ذلت و حقارت و زانو زدن در برابر ابتذال و فساد و بیعدالتی؟
به خود بیاییم، ایران در میان شعلههای خشم و خون و فساد و فقر و بیعدالتی میسوزد.
