دل هنر ایران سیاه‌پوش است...

خبر کوتاه بود: استاد محمود_فرشچیان آن عاشق رنگ و روایت، پر کشید. کسی که قلمش از زلال اشک کربلا مرکب می‌گرفت و هر خطش ذکر «یا حسین» بود. او با «عصر عاشورا» بغض یک ملت را به تصویر کشید، و با نقش ضریح امام رضا علیه‌السلام، بوی بهشت را به مشام عاشقان رساند. هر تابلو، حدیثی از دل او بود؛ دلی که تجلی حضور خدا بود. امروز، آن دست‌های لرزان از عشق، قلم را بر زمین گذاشتند، اما نقش‌هایش همچنان نفس می‌کشند و رنگ‌هایش هنوز گرم‌اند. او‌ با تصویری از دل باورهای مردم سرزمین‌اش پیام‌رسان مهرورزی، عشق به همنوع و معرفی هنر ایرانیان به جهان شد... خاک، جسم استاد را در آغوش می‌گیرد، ولی آسمان هنر ایران، تا ابد به نامش روشن خواهد ماند. او جزو نسلی از نقاشان مینیاتور ایران بود که این سبک نقاشی را با نام خودش مکتب جدیدی به جهان معرفی کرد. فرشچیان بنیان‌گذار مکتب خود در نقاشی ایرانی بود که پایبند به شکل کلاسیک همراه با استفاده از تکنیک‌های جدید برای توسعه دامنه نقاشی ایرانی بود. او به این شکل هنر، روح جدیدی بخشید و آن را از رابطه همزیستی تاریخ با شعر و ادبیات تغذیه کرد تا استقلالی به این هنر بدهد که پیش از آن کمتر داشت. روحش قرین رحمت واسعه الهی باد