عدالت شاعرانه برای نابغه سینما پس از ۲۰سال

**بانی‌فیلم:** دنیای سینما پر است از تبعیض‌ها، داوری‌های ناروا و تهمت‌های بی‌اساس. یکی از بزرگ‌ترین این ناروایی به دوران تفتیش عقاید در سینمای امریکا برمی‌گردد به فعالیت سناتوری جمهوری‌خواه به نام جوزف مک‌کارتی که با توهمات فاشیستی‌اش، در قالب طرح بیرون راندن طرفداران شوروی و کمونیست‌ها در سینمای امریکا و انجام کارهای ضدکمونیستی، یکی از شرم‌آورترین دوره‌های تفتیش عقاید را رقم زد. بگذریم که چه هنرمندان بی‌گناهی در اثر دیدگاه افراطی آن نماینده مجلس امریکا و برگزاری دادگاه‌های نمایشی، از کارشان رانده شدند، چه افرادی به ناچار به خبرچینی همکارانشان پرداختند و چه هنرمند بزرگی مانند چارلی چاپلین سالیان دراز ناچار به ترک کشور و رفتن به تبعیدی ناخواسته شد. دوران سیاه مک‌کارتیسم که در دهه پنجاه میلادی آغاز شده بود، بالاخره تمام شد و افرادی که در سیستم فیلمسازی هالیوود به حمایت از آن سناتور فاشیست ایالت ویسکانسین پرداخته و به دشمنی با همکاران‌شان برخاسته بودند، در سالیان بعد و فروکش کردن دیدگاه‌های فاشیستی،‌ شرمساری ابدی برای‌شان رقم خورد؛ شرمندگی برای پوشیدن جامه حقارت و پستی آدم‌فروشی‌ و کارهای ننگین‌شان... چاپلین مهم‌ترین هنرمند سینما، از این ناروایی و زمانی که از ورودش به امریکا ممانعت شد، این کشور را برای همیشه ترک کرد. زخمی که هالیوودنشینان طرفدار مک‌کارتیسم به وجهه سینمای امریکا وارد کردند، حاصلی جز ایجاد شکاف میان طرفداران دیدگاه‌های افراطی با آزاداندیشان هنرمند نداشت. این جدایی و انشقاق برای سالها سینمای امریکا را دچار دسته‌بندی‌های سیاسی کرد. اما در سال ۱۹۷۲ آکادمی اسکار برای پایان‌ دادن‌ به دوران شرمساری‌اش، از چاپلین دعوت کرد برای دریافت اسکار افتخاری به امریکا سفر کند. سایت سینمایی minds of people page با انتشار عکسی از تاثر چاپلین بزرگ از دعوت آکادمی اسکار، در توضیح آن نوشت: چارلی چاپلین پس از گذشت بیش از دو دهه تبعید به هالیوود بازگشت. اما این تنها یک بازگشت نبود؛ بلکه لحظه‌ای از یک عدالت شاعرانه بود. او به صحنه رفت تا جایزه اسکار افتخاری را برای سهم بی‌نظیرش در سینما دریافت کند. و هنگامی که قدم به جلو گذاشت... تمام تماشاگران بپا خاستند؛ بازیگران، کارگردانان، نویسندگان، تهیه‌کنندگان، تکنسین‌ها، اسطوره‌ها، و… همه در یک موج غیرقابل توقف از تشویق متحد شدند. آنها ایستادند و دست زدند، نه برای یک دقیقه، نه دو دقیقه... بلکه دوازده دقیقه متوالی؛ طولانی‌ترین تشویق ایستاده در تاریخ جوایز آکادمی اسکار. چاپلین آنجا روی سن ایستاد، به وضوح تحت تأثیر قرار گرفته بود. اشک در چشمانش موج می‌زد. مردی که روزی دنیا را بدون گفتن یک کلمه می‌خنداند، اکنون بی‌کلام با چشمانی اشک‌بار تشویق‌ همکاران سینمایی‌اش را نظاره می‌کرد. آن شب، هالیوود بیشتر از اینکه مقام هنری یک نابغه را گرامی بدارد، سرانجام ناچار شد بگوید: «ما تو را می‌بینیم. از تو سپاسگزاریم و متأسفیم...» این مراسم برای آکادمی اسکار یک ادای احترام بود؛ یک صاف کردن حساب. یک نامه عاشقانه به استاد خاموشی که روح سینما را به این هنر بخشید…