«نیمه تاریک وجود»؛ پست مدرنی در پی واکاوی درونیات پنهان آدمی

نمایش «نیمه‌ تاریک وجود» به درونیات پنهان آدمی و لایه‌های پیچیده‌ ذهن او نزدیک می‌شود و ذهنیت و نیمه‌های نهفته درون انسان ها را واکاوی می‌کند. به گزارش ایرنا، «نیمه تاریک وجود» به نویسندگی و کارگردانی مسلم آئینی نمایش پست مدرنی است که سعی می‌کند بسترهای هویت انسان معاصر را بیشتر برای ما باز کند و در واقع، مسائل و مشکلات او را تبیین کند و به دنبال آن است تا پس زمینه ذهنی آدم‌ها را نشان دهد و به عمق ذهنیات و درونیات انسان ها بپردازد؛ متادرام روانکاوانه‌ای که تلاش دارد دلیل برخی از روان‌نژندی‌ها(سراسیمگی) و بیماری‌ها را برای ما مشخص کند که این نیز مربوط به خود آدمی است. یعنی دلیل برخی از روان‌نژندی‌ها و بیماری‌های روانی، خود آدم‌ها و مناسباتی است که با هم پیدا می‌کنند. در این نمایش، لیلا ‌بروفه، سایان ‌کارگردی، سلمان ‌احمدوند، مهدیار بیژنی، حنا ‌جعفری، حامد ‌ریاحی، علی ‌مشایخی و کیمیا ‌ناهیدی ایفای نقش می کنند. مسلم آئینی به خبرنگار ایرنا گفت: از سال ۹۷ تاکنون کارگردانی نکردم و بیشتر درگیر دانشگاه، پژوهش، ترجمه و تالیف کتاب‌ها بودم. در چند سال اخیر، تعدادی از کارها اعم از ترجمه‌ها و دراماتورژی‌(نمایش پردازی) ها و نمایشنامه‌هایم را روی صحنه‌ها بردند. از سال ۱۴۰۱ قصد داشتم این کار را روی صحنه بیاورم ولی اتفاقاتی افتاد که در آن زمان عملی نشد. او افزود: این اثر رهایم نمی‌کرد و مترصد فرصتی بودم تا کار را روی صحنه ببرم. این برهه زمانی، حدود یک ماه و نیم تمرین داشت و آماده شد و هم‌اینک در بوتیک هنر ایران روی صحنه است. نمایشنامه را اواسط دهه ۹۰ نوشته بودم و چند بار بازنویسی شد و دو بار هم به چاپ رسید. آئینی درباره اقتباس از کتاب «نیمه تاریک وجود» گفت: فقط اسم را به نوعی به امانت گرفتم و تصرف متن نوعی اقتباس است. اسم اثر آنقدر بزرگ است که فقط اسمش را می‌گیرید و کار خودتان را انجام می‌دهید. داستانی داشتم که بر اساس آن، چند مرد و زن جوان به کلبه‌ای می‌آیند و درگیر اتفاقاتی در آنجا می‌شوند. در واقع، کار ربطی به کتاب ندارد اما بحث‌های روانکاوی و تم(درون‌مایه) روانشناسانه دارد. او خاطرنشان کرد: نمایشنامه، یک متادرام است که در مجموعه متادرام‌ها، نمایشنامه چاپ شده که مقدمه آن را فرهاد ناظرزاده کرمانی نوشته است. ما فرصت کمی داشتیم اما با همان فرصت کم، سعی کردیم که یک نمایش آبرومند را آماده و به مخاطب ارائه کنیم. این که چقدر موفق بودیم یا نبودیم را مخاطبان می‌توانند تشخیص بدهند. لیلا بروفه بازیگر این نمایش هم درباره نحوه ورود به گروه گفت: سال‌هاست با آقای آیینی در پروژه‌های مختلف مانند «خانه سیاه است» و «سوء تفاهم» آلبر کامو همکاری داشتم و مشاور کار بودم و برای نخستین بار به این کار که نویسندگی و کارگردانی را بر عهده داشت، دعوت کرد. او افزود: چند سال پیش تمرین می کردیم که به دلایلی متوقف شد، تا این که امسال تمرین کردیم و ۱۰ جلسه تمرین رفتیم و من که در اواخر کار به گروه اضافه شدم و سایان کارگردی را به گروه معرفی کردم. او در این باره که چقدر توانسته به نقش جنی در نمایش نزدیک شود، گفت: خیلی بر روی خودم در این روزها کار کردم. جنی در ابتدا یک فرد جسور و قدرتمندی است که می‌تواند کنترل همه چیز را به دست بگیرد و همه چیز را مدیریت کند اما تمام صحنه نخست، فقط نمایش و فیلم جنی بود و با یک ترس کوچک، قالب تهی کرد، فروریخت و لایه واقعی‌اش را نشان داد. آن نقابی بود که از نظر خودش به صورت قدرتمند پیش می‌رفت اما مقابل دیگران، جنی وحشی و عصبی نشان می‌داد که حرف، حرف خودش است و ترس باعث شد که جنی، جنی خیلی ضعیفی باشد. سایان کارگردی هم گفت: لیلا بروفه من را به این پروژه معرفی کرد و کارگردان به من اعتماد کرد و وارد کار شدم. او درباره کاراکتر خود و تلاش برای رسیدن به آن اظهار داشت: این نمایش به صورت پست مدرن بود و این برای من کمی سخت بود؛ برای من که همیشه نمایش‌های ایرانی و تخت حوضی بازی می‌کردم. برای این که نقش ماریا را بازی کنم، سخت بود. تلاش کردم ماریایی باشم که مورد پسند کارگردان باشد. وی افزود: ماریا شخصیتی در قصه بود که تصمیم می‌گیرد تا برگزار کننده یک سورپرایزی باشد و این که تمام تلاش خود را می‌کند تا ترس و وحشت را نشان دهد و هیجان بیشتری نسبت به بقیه داشته باشد. امیدوارم خوب بازی کرده باشم اما در واقع کار سختی بود.