"باستی هیلز" و "واتیکان" ایران!

اکنون جامعه سرمایه و فقر زده و گریزان شده از دین و مذهب ایران به لطف اشتباه‌ها، انحراف‌ها، کجرویها و تندروی‌ها به یک کشور طبقاتی تقسیم شده و میان دارا و نادار، دیوار عظیم ثروت و فقر و کفر و ایمان، فاصله انداخته است. ملت در دریای فقر مادی و تلاش برای بقای خود و خانواده دست و پا می‌زند و از ما بهتران سرمایه‌خوار و مقام‌دار در پول و ثروت و ناز و نعمت در کاخ‌ها و برج‌های خود، خوش می‌گذرانند و هیچ مقامی نمی‌پرسد که این ثروت‌های بادآورده را کدام باد به سوی آن‌ها وزانده است. کلان سرمایه‌خوران در اوج امنیت و رفاه در قصرهای خود و بهشت‌های دنیایی غرق لذت‌اند و در کمال آسودگی برای خود "باستی هیلز" ساخته‌اند و در کشور کاسبی و پول‌ها را در خارج از ایران، خرج می‌کنند و همه چیز در کشور در بحران و آشفتگی است و جز نام از هنر و فرهنگ و آرمان‌های ملی چیزی نمانده است. ابتذال، جانشین اخلاقیات و معنویات و انسانیت و عدالت شده است، مردم روز به روز از باورها و اعتقادهای خود دور و دورتر می‌شوند، گرچه عده‌ای به‌رغم تمام این مسائل و مصائب، هم‌چنان به دین و اعتقادات خود پایبند هستند و در دفاع از آن سر و جان می‌دهند و با مخالفان خود پیوسته در مقابله و ستیز هستند، اما همانگونه که اقتصاد مملکت را در اختیار سرمایه‌داران و فرهنگ و هنر و سینما را در سبد سیاسیون قرار داده‌اند و در نابودی آمریکا و اسرائیل و کفر جهانی، مصمم هستند، پیشنهاد می‌کنیم اکنون که ثروت در خدمت سرمایه‌‌داران، قدرت و مقام در دستان جاهلان است و ملت هم از دین، مذهب و شعار دلزده شده‌اند، مسئولان و مدیران کشور در راستای باستی‌هیلزسازی و خدمت به اشراف به خود هم بیشتر خدمت نمایند و یک "واتیکان" در ایران تاسیس کنند و همفکران و متدینان و باورمندان استوار و وفادار خود را در آنجا مستقر نمایند و مانند دیوار میان اشراف و فقرا، میان خود و مردم دیوار بکشند و دست از سر ملت و کشور بردارند تا خود به امور زندگی خانوادگی و اجتماعی بپردازند. با این شکل پولداران هم‌چنان به عیش و عشرت خود می‌پردازند و متدینان و مومنان نیز به امور اعتقادی خویش مشغول می‌گردند و مردم گرفتار هم تکلیف خود را خواهند دانست و هر گروه و حزب و دار و دسته نیز سرشان به کار خود گرم خواهد شد. مردم، مسئولان، متدینان و ثروتمندان کشور ما از ایتالیایی‌ها که کمتر نیستند.اگر آن‌ها در آنجا، صدها باند‌ مافیایی دارند، ما در ایران هزاران از این باندها را داریم و مافیاهای ما خیلی هم از مافیاهای آن‌ها قوی‌ترند، از مافیاهای هنری و سینمایی و خودرو و برنج و چای گرفته تا قطعات اتومبیل... بنابراین چاره آرامش و آسایش در کشور این است، هر کسی کار خودش، بار خودش، آتیش به انبار خودش. از ما گفتن و طبق معمول از مسئولان نشنیدن. اگر فردا، پس فردا حال و روز جامعه و هنر و سینما و صدا و سیما از این هم بدتر شد، نگویند که به ما نگفتند و ما نمی‌دانستیم و راهکار ارائه نکردند؟!