بانی‌فیلم: با اینکه بهروز وثوقی محبوبیتی همتراز با محمدعلی فردین را نداشت و پیشینه سینمایی‌اش هم، به اندازه هنرپیشه‌ای مانند ناصر ملک‌مطیعی نبود، اما استعداد ذاتی او در بازیگری، فاصله‌ای زیاد میان وثوقی و دیگر هنرپیشه‌ها ایجاد کرده بود؛ بهروز وثوقی را باید مستعدترین هنرپیشه سینمای پیش از انقلاب دانست که حتی پس از انقلاب هم نمونه و رقیبی برایش نمی‌توان سراغ گرفت!
تجربه‌های متعدد و متنوع دوران بازیگری بهروز وثوقی، مهم‌ترین وجه تمایزش با دیگر هنرپیشه‌های پیش از انقلاب است.
وثوقی با وجود نقش‌های متعدد و چالش‌برانگیز در فیلم‌هایی چون «تنگسیر»، «کندو»، «سوته‌دلان»، «داش‌آکل» «رضا موتوری»، «نفس‌بریده» و شماری دیگر از رُل‌های سینمایی، نقش‌آفرینی‌اش در «گوزنها»ی مسعود کیمیایی نقشی متمایز و از شاخص‌ترین نقش‌های سینمایی ایران است.
با وجود اینکه مشابه نقش «سید» گوزنها، در فیلم‌های پس از انقلاب بارها و بارها دستمایه تقلید برخی بازیگران قرار گرفت، اما غنای بازیگری و هنرنمایی بدیع بهروز وثوقی در «گوزنها» جایی ویژه دارد. تبحر او در فن بازیگری و رتبه بسیار بالایش در کلاس هنرپیشگی که در «گوزنها» شاهدش هستیم، توانایی خارق‌العاده او را به رخ می‌کشاند و تاییدی می‌شود بر خلاقیت‌های هنرپیشگی این هنرمند.
در میان بسیاری از هنرمندان سینما، تئاتر و موسیقی که ناچار به ترک وطن و مهاجرت شدند، بهروز وثوقی شاید تنها از معدود هنرمندان مستعدی است که استعدادش به معنای واقعی به هدر رفت…
بهروز وثوقی حالا در میانه سالهای دهه هشتم زندگی‌اش، افسوس سال‌ها «دیده نشدن» روی پرده سینماهای ایران را دارد و تمام آن استعداد غریب بازیگری، حالا در ورطه‌ای از تکرار، منحصر به شرکت در برخی محافل خصوصی و جشن‌هایی شده تا شاید غباری از دلتنگی‌های دوری از وطن را بزداید…
بهروز وثوقی در خارج از ایران نتوانست -یا مجال ندادند-، کمترین نشانه‌ای از هنر بازیگری‌اش را اثبات کند. حضور گهگاهش در برخی از تولیدات، انگار از سر ناچاری و برای گذران زندگی‌ای بود که ناگزیری دوری از میهن به او تحمیل کرده بودند.
بهروز وثوقی در عرصه بازیگری و هنرپیشگی، هنرمندی یگانه است که شاید سال‌ها همتایی برایش نتوان یافت.
خصوصیت‌های ذاتی هنر اوست که ناچارمان می‌کند بگوییم، بهروز وثوقی، دقیقاً در تلاطم روزگار حیف شد و این استعداد و خلاقیت، به اجبار شرایط، به هدر رفت… و چه حیف…