یاغی، نمایشنامهای رادیویی است که انتشارات پژوهش سرا آن را منتشر کرده است.
به گزارش رسیده، یاغی ماجرای فوتبال را فقط در زمین بازی نگه نمیدارد و از دل رختکن، قراردادها، رقابتهای پنهان و فشار شهرت، تنشی انسانی میسازد. در مرکز روایت، بازیکنی جوان قرار دارد که میان پیشرفت، وفاداری، پول و حیثیت حرفهای گیر افتاده است. یاغی از همان صحنههای آغازین نشان میدهد که قرار نیست فقط با یک مسابقه روبهرو باشیم، بلکه با جدالی درونی و بیرونی طرفیم که مدام پیچیدهتر میشود…
کتاب یاغی نوشته حسن پورگل محمدی در قالب نمایشنامهی رادیویی پیش میرود و از همان ابتدا فضای پرتنش فوتبال حرفهای را بهعنوان بستر اصلی خود انتخاب میکند. صداهای استادیوم، رختکن، تمرین، تماسهای تلفنی و گفتوگوهای پشتپرده، ستون اصلی پیشبرد روایت هستند و همین ویژگی باعث میشود کشمکشها نه از راه توصیفهای طولانی، بلکه از دل برخورد صداها و لحن شخصیتها شکل بگیرند.
متن، فقط به هیجان مسابقه تکیه ندارد و در کنار آن به مسائلی مثل قراردادهای پرداختنشده، اختلاف میان بازیکنان، نفوذ مدیریت، حسادت درون تیمی و فشار دیدهشدن هم پرداخته است.
کتاب یاغی چندین شخصیت دارد که هرکدام نمایندهی جامعه از فضای فوتبالاند؛ از بازیکن جوان و ستارهی درحالظهور گرفته تا همتیمیهای ناراضی، مربی، مدیرعامل و مدیران باشگاه رقیب. در این میان، شخصیت اصلی داستان بنام کیان در مرکز تنش قرار میگیرد؛ بازیکنی که استعدادش او را بالا کشیده، اما همین موقعیت او را در معرض سوءظن، رقابت و وسوسه هم گذاشته است. متن نشان میدهد که موفقیت در زمین، لزوماً به آرامش بیرون از زمین نمیرسد و گاهی هر گل، هر مصاحبه و هر اعتراض میتواند به بحرانی تازه تبدیل شود.
کتاب یاغی علاوه بر خط اصلی رقابت ورزشی، به اخلاق حرفهای هم نزدیک میشود؛ اینکه مرز میان حقخواهی و حاشیه کجاست، وفاداری به تیم تا کجا معنا دارد و جاهطلبی چه زمانی به نقطهی خطر میرسد. گفتوگوها در این اثر نقش تعیینکننده دارند و بسیاری از گرهها از خلال تماسها، زمزمهها و حرفهایی شکل میگیرند که در ظاهر کوتاهاند، اما پیامدهای بزرگی دارند. نتیجه، متنی است که فوتبال را نه فقط بهعنوان مسابقه، بلکه بهعنوان میدان قدرت، ترس، آرزو و انتخاب نشان میدهد.
نمایشنامه در ۱۹۲ صفحه به صورت شنیداری در پنج قسمت روایت شده است.