تاریخ فرهنگ و هنر ملی و مردمی ایران زمین، فرزانه بی‌نظیری چون استاد کبیر تئاتر و سینما و هنرهای نمایشی "بهرام بیضایی" را که در اوج شهرت و افتخار و غربت، محنت و هجرت تحمیلی نامدیران و نامسئولان، دور از وطن زندگی را بدورود گفت، شاید در هر قرن یکبار به خود ببیند، چرا که بیضایی فرهیخته هنرمند و آموزگار عصرها و نسل‌ها بود و آثار مانای او افزون بر حفظ هنر و تاریخ،راهنمای جامعه هنرمندان ایران و جهان است و همچنان بر تارک تاریخ هنر کشور می‌درخشد.
بیضایی مانند بسیاری از هنرمندان نامدار و تاثیرگذار ملی و ایرانی نوآور و خلاق و اندیشمند، پیوسته با اتهام‌های واهی "بیضایی هراسی!" در محدودیت‌ها زیست و آثارش در محاق ممنوعیت قرار داشت. آزارهای جاهلان و هنر و هنرمندکُش‌ها، سرانجام او را نیز وادار به زندگی در غربت کرد.
گرچه بیضایی بزرگ، چندسال دور از وطن زندگی کرد، لیکن در خارج از ایران، هم ایرانی و ملی و مردمی و پرافتخار و هنرمندی جهانی بود و مانند همیشه در آسمان هنر نورافشانی می‌کرد.
با آنکه در زمان حیاتش نگذاشتند که در حد مقام و منزلتش برای او آئینی برگزار شود و همچنین بازگشت پیکرش به ایران میسر نشد، ولی گروهی از بزرگان و هنرمندان تئاتر طی مراسمی شایسته به احترام استاد ماندگار تاریخ هنر کشور در تئاتر شهر، قیام کردند.
آئین پاسداشت بهرام بیضایی با عنوان "روایتگر اسطوره‌ها" با حضور جمعی از هنرمندان و پیشکسوتان تئاتر و سینما و تلویزیون، شاگردان و یاران او با اجرای اصغر همت و به همت خانه تئاتر در تئاتر شهر برگزار شد و هنرمندان در این مراسم سپاس و قدردانی، از بیضایی و آثارش گفتند.
اکبر زنجانپور با گلایه گفت؛ باید در زمان حیات بیضایی از او تجلیل می‌کردیم."
محمود دولت‌آبادی در پیام ارسالی خود به این مراسم از حسرت بازگشتن پیکر بهرام بیضایی به ایران گفته بود.
داریوش فرهنگ در سخنانی عنوان کرد؛ "به بیضایی و میراث هنری‌اش افتخار کنیم"
مژده شمسایی نیز در یک پیام صوتی اظهار داشت؛ "هیچ پاسداشتی بهتر از انتشار آثار بیضایی در ایران نیست".
من در ایام نوجوانی و جوانی که به فعالیت‌های هنری، تئاتری و سینمایی می‌پرداختم، از محضر استادان بزرگوار و مانای زیادی بهره‌مند شده و آموختم، تئاتر را از زنده‌یاد نعمت‌الله اسداللهی، بازیگری را از زنده‌یادان پرویز فنی‌زاده و عزت‌الله انتظامی، نمایشنامه و داستان‌نویسی را از زنده‌یادان اکبر رادی و غلامحسین ساعدی و سینما و فیلمنامه نویسی را از استاد گرانسنگ زنده‌یاد بهرام بیضایی فرا گرفتم و همیشه قدردان این عزیزان و بیضایی ارجمند هستم.
اکنون دیگر استاد بیضایی در کنار ما و هنرمندان کشور نیست، اما آثار و یاران او، همراه و همنوا با ما هستند گرچه با هجرت آسمانی بهرام بیضایی، خطر او از سر نامدیران و نامسئولان هنرناشناس سانسورچی و بی‌هنران کم شده(!) ولی آثار ارزشمند و روشنگر و راهگشای استاد برای منافع دشمنان هنر و اندیشه خطرناک !!است، بکوشیم با ترویج و انتشار و اجرای نمایش‌ها و اکران آثار سینمایی بیضایی، یادش را مانا و راهش را پر رهرو نماییم.
استاد بهرام بیضایی که با آثار زیبایش روایتگر اسطوره‌های ملی و ایرانی بود، خود در تاریخ هنر ایران زمین،اسطوره شد.
راه و یادش مانا.