منشور کوروش نه فقط یادگاری از گذشتهای درخشان بلکه الگویی برای ترویج ارزشهای انسانی نظیر صلحطلبی، مداراجویی، عدالتخواهی و پرهیز از ظلم است، جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به پیام منشور کوروش نیاز دارد.
به گزارش ایرنا، امروزه از گنجینهای پر بها سخن به میان میآید که سرمایه گرانقدر ملی و میراث و افتخاری بشری است. گنجینهای از گل پخته به درازای بیست و دو سانتیمتر که پیام آن از کوهها و دشتها، اقیانوسها و کهکشانها فراتر رفته است. منشور کوروش ، استوانهای که ۲۶ قرن پیش به فرمان کوروش هخامنشی نوشته شده است. قرنها گذشت اما پیام این منشور گِلی، همچون روز نخست تازه و زنده و امیدبخش است. پیام آزادی، پیام احترام، پیام آنکه«هر ملتی آزاد است».
امروز پس از این همه سال منشور کوروش نه تنها سرمایه ملی برای ما ایرانیان است، بلکه میراثی جهانی برای همه مردم آزادیخواه جهان تلقی میشود. منشور کوروش نخستین سند مکتوب حقوق بشر است، لوحی از گِل پخته که در سال ۵۳۸ پیش از میلاد مسیح به فرمان کوروش بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی نوشته شد. این استوانه که در موزه بریتانیا در لندن نگهداری میشود، بخشهایی از آن شکسته و مفقود شده است.
آنچه این قطعه گل پخته را از هزاران اثر باستانی دیگر در جهان متمایز میکند، محتوای آن است، زیرا در روزگاری که فاتحان، شهرها را ویران، مردمان را به بردگی و معابد را به آتش میکشیدند، کوروش فرمانی صادر کرد که در آن آزادی اقوام شکست خورده را اعلام کرد و به همه مردم اجازه داد تا خدایان خود را بپرستند، به بازسازی معابد و پرستشگاهها فرمان داد. به سربازان خود دستور داد تا به مردم و اموال و خانوادههای آنان آسیبی نرسانند و حتی فرمان داد که اگر درختی در مسیر لشکر او قرار دارد از بریدن آن خودداری کنند. اینها همه در روزگاری بود که «پیروزی» را با «ویرانی» و«قدرت» را با «خونریزی» میسنجیدند.
کوروش معیار انسانیت و اخلاق را به جهان نشان داد
کوروش اما معیار دیگری را به جهان نشان داد: معیار انسانیت و اخلاق. منشور کوروش پیش از هرچیز، سرمایه ملی و معنوی ما ایرانیان است. این سند یادآور جایگاه تمدنی ایران در تاریخ با نگاه انسانی، اخلاقی و عدالتخواهی است. این منشور نه فقط یادگاری از گذشتهای درخشان بلکه الگویی برای ترویج ارزشهای انسانی نظیر صلحطلبی، مداراجویی، عدالتخواهی و پرهیز از ظلم است. دنیایی که به جای «صلح» از طریق قدرت باید به «قدرت» از طریق صلح بیندیشد و به آن وفادار باشد. چه سرمایهای بهتر از اینکه کشوری ۲۶ قرن پیش، نخستین «بیانیه حقوق بشر» را به جهان هدیه کرده است. کشوری که در دل تاریخ خود آزادی، احترام به تنوع فرهنگی، بازسازی جوامع و همزیستی میان اقوام و ملل و مذاهب و ادیان جای داده است. این سرمایه معنوی ، باوری است که در جان و روان این ملت ریشه دوا نده و هویت ما را شکل داده است. ایرانیان در سایه این میراث به جهانیان یادآوری میکنند که صلح و مدارا ریشه دیرینه در این سرزمین دارد. جایی که احترام به کرامت انسانی، شعاری ظاهری و زودگذر نیست، بلکه آیینی هزاران ساله است.
امروزه، منشور کوروش تنها سندی برای افتخار کردن نیست. منشور کوروش، پیامی برای امروز و فردای جهان است. جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به پیام منشور کوروش نیاز دارد. جهانی که در آن جنگها، تبعیضها و بیعدالتیها، نه تنها ریشهکن نشده است بلکه با زورگویی ظالمان و قدرتمندان، آتش آن هر روز شعلهورتر میشود. جهانی که برخی رهبران زورگو، متکبر و مغرور، باور ندارند که «هر ملتی آزاد است» که راه خود را برای زندگی بهتر و مستقل انتخاب کند.
منشور کوروش به ما میآموزد که قدرت را نباید با ظلم همراه کرد. پیروزی را نباید با تحقیرِ مغلوب توام کرد و سنجید. تنوع و تکثر را نباید با تهدید مواجه کرد و عدالت را نباید فدای جاهطلبی فردی و گروهی کرد. باید این میراث گرانبها را پاس بداریم و پیام منشور کوروش را نه تنها در موزهها و کتابها که در اندیشه، گفتار و رفتار خود زنده نگه داریم و به جهان هم نشان دهیم که صلح، مدارا و احترام به کرامت انسانی ریشهای دیرینه در فرهنگ و تمدن ایران زمین دارد و نکته پایانی را از پیام منشور کوروش وام بگیریم که: «من از امروز که تاج سلطنت را بر سر نهادهام، تا روزی که زنده هستم، هرگز سلطنت خود را بر هیچ ملتی تحمیل نخواهم کرد و هر ملتی آزاد است.»