بانیفیلم: گاه برخی از رفتارهای خاص نویسندگان مشهور که آثارشان خوانندگان زیادی هم دارد، نشان از روحیه حساس و گاه متلاطم آنها دارد.
اینکه نویسنده شهیر روسیه، فئودور داستایفسکی عادت داشته درحالی که پابرهنه روی موزاییکهای خیس راه میرفت، داستانهایش را برای کاتباش بگوید یا عادتهای خاصی که ارنست همینگوی نویسنده بزرگ امریکایی در زندگی خود داشت، همگی حاکی از درونیات خاص این بزرگان است.
یکی از این نویسندگان بزرگ، جی.دی.سالینجر خالق رمان «ناتور دشت» است؛ کسی که تجربیاتش در جنگ جهانی دوم را در مجموعهای از آثارش به خوانندگان منتقل کرد.
سالینجر پس از موفقیت کتابهایش و شهرتی که در دنیای نویسندگی به دست آورد، عادت دوری از مردم و گوشهنشینی را انتخاب کرد.
یکی از سایتهای اینترنتی در مورد این عادت نویسنده امریکایی، نقل قولی از او را منتشر کرده و نوشت: «کتابهایم را میخوانم و قهوه مینوشم و به موسیقی گوش میدهم و در را قفل میکنم...»
سایت historycoolkids در ادامه شرح حال این نویسنده امریکایی نوشت:
جی. دی. سالینجر بخش زیادی از زندگی بعد از شهرتش را دقیقاً همان کاری را انجام داد که نقل قول بالا نشان میدهد؛ گوشهگیری از سر و صدای دنیای بیرون.
سالینجر پیش از مشهور شدن به عنوان نویسندهای بزرگ، در جنگ جهانی دوم در اروپا شرکت داشت؛ از جمله در نبرد نرماندی خدمت کرد و در عین حال به نوشتن هم ادامه داد.
رمان «ناتور دشت» در سال ۱۹۵۱ منتشر شد و سالینجر را تقریباً یک شبه به یکی از مشهورترین نویسندگان آمریکا تبدیل کرد.
رمان «ناتور دشت» در دهه پنجاه میلادی، در دوران مرفه اما بسیار دنبالهرو پس از جنگ منتشر شد. بیاعتمادی هولدن کالفیلد شخصت اصلی «ناتور دشت» به دنیای بزرگسالان، او را به نمادی ماندگار از بیگانگی و شورش نوجوانان جامعه امریکای پس از دوران جنگ جهانی تبدیل کرد.
این کتاب بعدها بر جنبشهای ضدفرهنگی در دهههای پنجاه و شصت میلادی هم تأثیر گذاشت و به یکی از رمانهای آمریکایی تبدیل شد که به طور گسترده آموزش داده میشد.
سالینجر نمیخواست کاری با شهرتی که پس از موفقیت «ناتور دشت» به وجود آمد، داشته باشد. به همین دلیل در سال ۱۹۵۳ به شهر کورنیش نیوهمپشایر نقل مکان کرد. سالینجر به طور فزایندهای از مصاحبهها و تبلیغات دوری میکرد و پس از انتشار «۱۶هپورث ۱۹۲۴» در سال ۱۹۶۵، در ۴۵ سال باقیمانده از عمرش هیچ اثر دیگری منتشر نکرد.
گفتنیست که رمان ناتور دشت، در مدت کوتاهی پس از انتشارش، شهرت و محبوبیت فراوانی برای سالینجر به همراه آورد. در سال ۱۹۹۹ توسط بنگاه انتشاراتی راندوم هاوس بهعنوان شصتوچهارمین رمان برتر سده بیستم معرفی شد.
ناتور دشت در زمان انتشارش در مناطقی از آمریکا بهعنوان کتابی «نامناسب» و «غیراخلاقی» شمرده شده و در نود میلادی در فهرست کتابهای ممنوعهٔ منتشر شده از سوی «انجمن کتابخانههای آمریکا» قرار گرفت.