نگاهی به فیلم‌های روز اول فستیوال ۷۹

قبل از شروع فیلم‌های مسابقه، فیلم افتتاحیه از فرانسه به نام «ونوس الکتریکی» به نمایش درآمد که بیشتر اثری مردم پسند و کمابیش کمدی بود، فیلمی که داستانش در دهه ۱۹۲۰ در پاریس و در رابطه با یک سیرک و وقایع اطراف آن می‌گذرد. این اثر می‌تواند در گیشه سینماها موفق عمل کند به خصوص اینکه تبلیغات عظیمی هم در به خاطر حضورش در جشنواره به عمل آمده است. دو فیلم بخش مسابقه یکی از ژاپن است به نام «چند روز در ناگی» ساخته کوجی فوکادا که سراسرش در اطراف مکالمه دو زن دور می‌زند که یکی از آنها مجسمه ساز و دیگر ارشیتکت است و رابطه فامیلی با هم دارند. در ابتدا خانم ارشیتکت به شهر کوچک ناگی می‌رسد و در آتلیه آن مجسمه‌ساز مدت‌ها به عنوان مدل بسر می‌برد. آنها‌ درباره خاطرات خود و فامیل‌های‌شان صحبت می‌کنند. همزمان خانم مجسمه‌‌ساز از خانم ارشیتکت، یک مجسمه نیم تنه جالبی درست می‌کند. مکالمات طولانی آنها (که واقعا حوصله‌طلب است) بیشتر به صحنه تئاتر می‌ماند و در نهایت نمی‌تواند از نظر سینمایی جزو آثار مورد توجه جشنواره قرار گیرد. تا نظر داوران چه باشد؟ این کارگردان ژاپنی پیش از این چندین فیلم ساخته؛ از جمله یکی از فیلم‌هایش در بخش «نوعی نگاه» کن، جایزه داوران را برده بود. دیگر فیلم بخش مسابقه از فرانسه با نام «زندگی یک زن» اثر شارلین بورژوا تاکه است که زندگی حرفه‌ای زنی جراح را به موازات زندگی خانوادگی‌اش دنبال می‌کند. فیلمساز از ورای شغل او، به مشکلات بیمارستان‌های عمومی و دردسرهای کارمندان آن نیز پرداخته است. در بیمارستان خانم جراح با دختر کارآموزی که باید در کنارش کار کند کم کم رابطه خوبی برقرار می‌کند. در ضمن این کارآموز برای نوشتن رومانش نیاز دارد مطالعاتی روی بیماران انجام دهد، بین استاد و کارآموز رفته رفته دوستی عمیق‌تری برقرار می‌شود، ساختار فیلم شامل فصل های گوناگونی‌ست که به شکل فصل به فصل تعریف شده اما داستانی واحد را روایت می کند. برخی از فصل ها بسیار بااحساس، لطیف هستند و به آنها عمیق پرداخته شده که به فیلم بعد خوبی می دهد. می توان گفت بیشتر بار فیلم بر دوش بازیگر اول آن «له ا دروکر» است که در نقش دکتر سرپرست جراحان بیمارستان، قدرت خوبی از خود نشان داده است و می‌تواند از شانس های دریافت بازیگری باشد.