ایران و سینمای دولتی ایران در آتش و دود

سال‌هاست که ایران و مردم کشور در میان شعله‌های آتش فقر و ناداری و تنگدستی و فساد و گرانی و نادرستی و بی‌لیاقتی مسئولان کشور می‌سوزند و خاکستر می‌شوند و شتر را با بارش از کشور می‌برند و تخریب و ویرانی آثار ملی، میهنی و میراث فرهنگی در کشور ادامه داشته و ابتذال و فرهنگ‌سوزی در تولیدات هنری و فرهنگی و سینمایی و صدا و سیمایی تداوم دارد، اما هیچ مدیر و مسئول و رئیسی، مسئولیت این همه، تباهی و تیرگی را نمی‌پذیرد و محکم بر صندلی اقتدار، جهالت و فریب تکیه زده‌اند و با شعارهای کلیشه‌ای و ایجاد توهم و رویا به اغواگری عمومی می‌پردازند. این شکل و شیوه برخورد با ملت و مسائل و مشکلات کشور در تمام حوزه‌ها و عرصه‌ها به‌ویژه بخش‌های اقتصادی و فرهنگی دیده می‌شود و نمونه‌های تلخ آن را در سینما و برگزاری جشنپاره دروغین ضدملی و ضد ایرانی موسوم به جهانی فیلم فجر شاهدیم که چند روز دیگر در مسیر خدمت به بیگانگان و تخریب فرهنگ و هنر ایران زمین اجرایی خواهد شد. در شرایطی که مردم و هنرمندان با انبوه معضلات و گرفتاری‌های مالی و معیشتی و فرهنگی و معنوی درگیرند و هیچ اعتمادی به شعارهای مسئولان ندارند و گرانی دمار همه را در آورده،بخشی دیگر از سرمایه‌های ملی،جنگل‌هایمان مدتی است که در آتش می‌سوزد و ناشایستگی مدیران و مسئولان را در مهار آن، به نمایش گذاشته است‌ و شاهد مصیبت دیگر یعنی آلودگی کشور و سیاست ضد انسانی سوزاندن مازوت و تولید انواع بیماری به لطف مسئولان در کشور هستیم. تاریخ ایران زمین، حتی به هنگام یورش و حکومت وحشیانه مغول‌ها این اندازه از سیاهی و ظلم و ویرانی و فقر و فساد را به یاد ندارد. آیا وجود این همه مصائب، عادی و طبیعی و الهی است یا حاصل بدکاری‌ها و دروغ‌ها و تاراج‌ها و انحراف‌ها و کجروی‌های مقام‌داران و سرمایه‌خواران و سازندگان دیوار و شکاف طبقاتی توسط انواع باندهای ناسالم حاکم است؟ بدون هیچ گونه شک و شبهه‌ای نامدیران و نامسئولان در ایجاد فقر و فساد و آلودگی کشور و ابتذال سینما و هنر و آتش‌سوزی جنگل‌ها و دل‌ها و زندگی‌ها مقصرند و چون هیچ‌کدام هم از وجدان و اخلاقیات، انسانیت و فرهنگ و مروت و نقد و اصلاح‌پذیری، بویی نبرده‌اند،نهایت کار جاهلانه آن‌ها در قبال به عنوان نمونه،آلودگی وحشتناک هوا، تعطیل کردن آموزش و مدارس و دانشگاه‌هاست. پرسش اینکه، این نامسئولان و نامدیران سیاسی، اقتصادی و فرهنگی و سینمایی و صدا و سیمایی تا کی می‌خواهند با غلط‌ها و نادرستی‌های خود به صندلی نشینی در کشور ادامه دهند و تا چه زمانی مردم قادر به تحمل آن‌ها و سیل مشکلات و معضلات و قحطی و خشکسالی و آلودگی هوا و جنگل و اخلاق و انسانیت و هنر و فرهنگ‌سوزی در ایران خواهند بود؟ تاریخ ورق خواهد خورد و همگان منتظر و امیدوارند، این بار به نیکی و زیبایی رقم بخورد.