میکاییل شهرستانی؛ هنرمندی که انتخابش فقط بازیگری نیست

میکاییل شهرستانی نامی آشنا و نوستالژیک برای بخشی از مخاطبان حرفه‌ای تئاتر است. هنرمندی که بازی‌های یه یادماندنی‌اش همچنان خاطره‌انگیز است و حالا هم مشغول اجرای نمایش تازه‌ای است. به گزارش ایسنا، شهرستانی از شامگاه یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ماه اجرای نمایش «ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی» نوشته برتولت برشت را آغاز کرده و به انگیزه اجرای این اثر نمایشی، نگاهی گذرا به بخشی از کارنامه هنری او در زمینه تئاتر داریم. تماشاگرانی که در دهه ۷۰ پیگیر تئاتر بوده‌اند، حتما بازیگری را به یاد دارند که گاه یک تنه با بازی در چندین نقش متفاوت، تحسین مخاطبان را جلب کرده است. میکاییل شهرستانی سال ۶۴ از مدرسه عالی صدا و سیما در رشته بازیگری فارغ‌التحصیل شد اما نخستین حضور حرفه‌ای او در تئاتر در سال‌های قبل‌تر و با بازی در نمایش «سرود سرخ برادری» به کارگردانی ناصر نجفی رقم خورد و این نمایش در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر روی صحنه رفت. شهرستانی از آن پس حضوری مستمر در تئاتر داشت. او گرچه به عنوان یکی از بازیگران شاخص شناخته می‌شد ولی از همان سال‌های آغازین فعالیت خود، تنها به بازیگری اکتفا نکرد و در عرصه کارگردانی نیز دست به تجربه زد؛ حضوری که همچنان ادامه دارد. شهرستانی جزو بازیگرانی است که با بسیاری از کارگردانان شناخته‌شده تئاتر همکاری داشته و در بسیاری از نمایشنامه‌های مطرح ایرانی و فرنگی روی صحنه رفته است. در کارنامه هنری او بازی در نمایش‌هایی از زنده‌یاد حمید سمندریان، پروانه مژده، هما روستا، بهزاد فراهانی، مجید جعفری، حمید امجد، هادی مرزبان، سهراب سلیمی، محمد رحمانیان، مریم معترف و شماری دیگر از کارگردانان مشهور تئاتر به چشم می‌خورد و البته در کنار همه این نام‌ها بخش عمده فعالیت‌های او به ویژه در دهه ۷۰ در نمایش‌های قطب‌الدین صادقی رقم خورده که همچنان جزو آثار ماندگار او به شمار می‌آیند. هنرمندی که فقط انتخابش بازیگر نیست شهرستانی جزو بازیگرانی است که این بخت را داشته که تجربه بازی و کارگردانی نمایشنامه‌های کلاسیک جهان مانند «پرومته در زنجیر» نوشته آیسخولوس و کار مجید جعفری، «ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی» نوشته فردریش دورنمات و کار حمید سمندریان،«هملت» و «مکبث» نوشته‌های ویلیام شکسپیر به کارگردانی قطب‌الدین صادقی، «گوشه‌نشینان آلتونا» اثر ژان پل سارتر و کار مریم معترف، «دایی وانیا» نوشته آنتوان چخوف و «مرگ فروشنده» نوشته آرتور میلر هر دو به کارگردانی محمد رحمانیان، «آخر بازی» نوشته ساموئل بکت و کار پروانه مژده، «باغ وحش شیشه‌ای» نوشته تنسی ویلیامز، «خرده جنایت‌های زن و شوهری» نوشته اریک امانوئل اشمیت و کار سهراب سلیمی، «پدر» نوشته آگوست استریندبرگ، «مرگ تصادفی یک آنارشیست» نوشته داریو فو و کار مصطفی عبداللهی، «خانه برناردا آلبا» نوشته فدریکو گارسیا لورکا، «شاعر» نوشته داریو نیکودمی، «آگوست در اوسیج کانتی» نوشته تریسی لتس و ... در کنار شماری از نمایشنامه‌های مطرح فارسی همچون «آرش»، «آژدهاک»، «خاطرات هنرپیشه نقش دوم» به نویسندگی بهرام بیضایی و کار قطب‌الدین صادقی، «ملودی شهر بارانی»، «آهنگ‌های شکلاتی»، «شب بخیر جناب کنت» آثار زنده‌یاد اکبر رادی و نمایشنامه‌های دیگری چون «مریم و مرداویج» نوشته و کار بهزاد فراهانی، «مهر و آینه‌ها» به نویسندگی و کارگردانی حمید امجد و ... به عنوان بازیگر یا کارگردان حضور داشته است. اما تماشاگران دهه ۷۰ بازی‌های او را در آثار قطب‌الدین صادقی به یاد دارند؛ بازی‌هایی که در نمایش‌هایی مانند «هملت»، «سحوری»، «مویه جم»، «آرش»، «هفت قبیله گمشده»، «زنان صبرا، مردان شتیلا»، «مکبث»، «بهرام چوبینه»، «سی ـ مرغ،سیمرغ» و ... رقم خورد. در تعدادی از این آثار، مصطفی عبداللهی دیگر بازیگر توانمند نیز حضور داشت و در کنار شهرستانی، زوجی هنری را تشکیل می‌دادند. شهرستانی حالا دهه‌هاست که بیشتر بر کارگردانی و تدریس تمرکز شده و در این سال‌ها نمایش‌های گوناگونی را با حضور هنرجویان خود روی صحنه آورده است. او با اجرای نمایشنامه‌هایی چون «آرش»، «آژدهاک» آثار بهرام بیضایی، «آهنگ‌های شکلاتی»، «شب بخیر جناب کنت» آثار اکبر رادی، «خانه برناردا آلبا» نوشته لورکا، «باغ آلبالو» اثر چخوف، «خانه عروسک» نوشته هنریک ایبسن و ... زمینه آشنایی هنرجویان جون را با آثار کلاسیک ایرانی و فرنگی فراهم کرده است. او در تازه‌ترین حضور خود در تئاتر مشغول اجرای نمایشنامه کلاسیک دیگری است؛ «ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی» نوشته برتولت برشت که از شامگاه ۲۰ اردیبهشت در تالار استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه است. در خلاصه داستان این نمایش آمده: تضاد ظاهری قدرت و حقیقت در روابط طبقاتی. اخلاق و ارزش انسانی برای ارباب‌ها اغلب وابسته به حال و هوای خودشان است نه کرامت واقعی افراد. این نمایش هر شب ساعت ۲۰:۳۰ به مدت ۹۰ دقیقه روی صحنه می‌رود.