درباره «فیورد» و کریستین مونجیو که با دومین نخل طلا، به تاریخ پیوست!

مونجیو در سال ۲۰۰۷ که فیلمسازی ناشناخته بود، با فیلم درخشان «۴ ماه و ۳ هفته و ۲ روز» خیلی زود تحسین همه را در جشنواره کن آن سال برانگیخت و در نهایت جایزه نخل طلا به دست آورد. فیلم تازه او «فیورد» به طرز تفکر و تعلیم و تربیت از دو خانواده اروپایی، یکی از رومانی و دیگری از نروژ پرداخته که دیدگاه خیلی متفاوتی با یکدیدگر دارند، تفاوتی که حتی برای خانواده نروژی نیز شوک‌آور است. کارگردان «فیورد» متعهدانه و با دقت به مسایل جاری پیرامون خود، نظر انداخته است. پیام فیلم او در نهایت می تواند تلاشی برای فهم همدیگر باشد. مونجیو باحوصله‌ای بی‌مانند، به واشکافی رابطه میان والدین و فرزندان دو منطقه از اروپا می‌پردازد. یک زوج رومانیایی به همراه فرزندانشان که با تربیت مذهب مسیحی بار آمده‌اند به دهکده‌ای در نروژ مهاجرت می‌کنند و در ابتدا خوشحال با خانواده‌های آن محل زندگی آرامی را شروع می‌کنند، فرزندان خانواده رومانیایی علیرغم فرهنگ متفاوت‌شان، خیلی زود با فرزندان اهالی آن منطقه که «هالبرگ» نام دارد رابطه دوستانه و خوبی برقرار می‌کنند. در آنجا به مدرسه می‌روند تا اینکه روزی معلم دبستان متوجه آثار کتک‌خوردن روی بدن فرزند زوج رومانی می‌شود، معلم در صدد تحقیق برآمده و از انجمن مدرسه «کمک به کودکان» که کارشان را خیلی با جدیت و مسولیت دنبال می‌کنند می‌خواهد تا پدر و مادر این نوجوان را که مورد آزار پدر قرار گرفته، به دادگاه بکشاند. پرونده‌ای تشکیل می‌شود، کار به درازا می کشد، خانواده رومانیایی هم وکیلی استخدام می‌کنند، اما به خاطر به تفاهم نرسیدن با او، وکیل استعفا می‌دهد، اما درگیری‌های بین این زوج با سیستم آموزش و پرورش نروژ همچنان ادامه یافته و مشاجره بالا می‌گیرد. در این میان هرچه زوج رومانیایی توضیح می‌دهند که برای ما طبیعی است که گاه لازم است برای تربیت فرزندان خود، آن‌ها را کتک هم بزنیم، اما این موضوع برای نروژی‌ها بسیار تعجب‌آور است. پدر خانواده رومانیایی مدعی است که مذهب آنها در کتاب مقدس نیز مدافع چنین عملی بوده‌اند ولی سرانجام دادگاه می‌خواهد این والدین را به زندان بیندازد اما آنها دست فرزندان خود را گرفته و مخفیانه از ان منطقه فرار می‌کنند تا به کشور خودشان رومانی بازگردند… فیلم با رسیدن یک کشتی حامل زوج رومانیایی به منطقه بسیار زیبا و آرام نروژ شروع می‌شود که همه چیز و همه افراد را شاد نشان می‌دهد و به نظر می‌رسد که خانواده مهاجر راضی از کشور نروژ هستند اما در نهایت این خانواده از همان راه به سوی کشور خود باز می‌گردند. کریستین مونجیو، که همواره با دقت و رئالیستی به زاویه‌های پنهان و آشکار جامعه نگاه کرده و سوژه‌های خود را از آن جامعه الهام گرفته است، در این فیلم دو ساعت و نیمه هم با حوصله بسیار داستان این خانواده را ساخته و از تماشاگرش نیز انتظار دارد با حوصله به اثرش نگاه کند، و این کاری است که داوران کن هم در مورد «فیورد» کردند. مونجیو در مجموع اثری زیبا و پر دیالوگ ساخته است که جزو آثار خوب جشنواره امسال به حساب آمد. این سینماگر رومانیایی امروزه پرچمدار سینمای کشورش است.