وصال روحانی عزیز درگذشت؛ در سوگ دوستی یک‌رنگ و با شخصیت

وصال روحانی که بیشتر به‌عنوان یک روزنامه‌نگار حوزه ورزش شناخته می‌شد، اما تبحر او در نگارش مطالب سینمایی، وجه دیگری از توانایی‌اش بود. افتخار آشنایی‌ام با وصال روحانی به چهل سال پیش برمی‌گردد؛ به مجله معتبر ورزشی آن سال‌ها، یعنی دنیای ورزش. وصال روحانی شخصیتی منحصربه‌فرد داشت. کمتر کسی را می‌شد پیدا کرد که با او هم‌کلام و هم صحبت‌ شود و‌ شیفته اخلاق نیکو و متانت و افتادگی‌اش نگردد. در دهه شصت که امکان تماشای فیلم‌های جدید ویدیویی سینمای خارجی بسیار اندک بود، بیشتر بهانه‌های هم‌صحبتی‌ام با وصال، به تعریف او از جزییات فیلم جدیدی می‌گذشت که شب گذشته دیده بود. امکانی که به ابتکار و به واسطه دوستش‌ که آشنایی در یکی از سفارتخانه‌ها داشت میسر می‌شد. وصال روحانی آنقدر در کار نویسندگی متبحر و توانا بود که کم نبود روزهایی که یک تنه تمامی مطالب مربوط به ویژه‌نامه‌های مناسبتی را آماده می‌کرد و به زیر چاپ می‌رساند. او در کنار بزرگانی مانند زنده‌یادان پرویز زاهدی و تورج لارودی پشتوانه اعتباری مجله دنیای ورزش بود. آن سال‌ها که برنامه‌های ورزشی تلویزیون در «ورزش و مردم» شبکه یک و «ورزش از نکاه دو» شبکه دو خلاصه می‌شد من شاهد بودم که روزهای شنبه هنگام ضبط ورزش و مردم، چند نسخه از مجله دنیای ورزش دست به دست میان مفسران و گزارشگران برنامه می‌گشت تا آنها از مطالب و تحلیل‌های وصال در گزارش‌های‌‌شان استفاده کنند! من نه در مقام یک رفیق، بلکه به عنوان یک روزنامه‌نگار شهادت می‌دهم که وصال روحانی از معدود روزنامه‌نگارانی بود که بدون هیچ چشم‌داشت و توقعی، در مطبوعات کشور قلم می‌زد. او همیشه حرمت، هویت، اعتبار و استقلال قلمش را به عنوان یک خبرنگار حرفه‌ای و مسئول، حفظ کرد. با وجود اینکه تخصص اصلی‌ وصال روحانی اشراف مثال‌زدنی‌اش به مسایل ورزش بود، اما احاطه عجیب و حیرت‌انگیز او به مسایل سینمای جهان بود که او را در میان سینمایی‌نویسان هم خاص کرده بود. وصال در تحلیل و نقد مسایل سینمای ایران نیز آنقدر آگاهی داشت که در مقام یک منتقد حرفه‌ای، نوشته‌هایش بسیار خواندنی و جذاب بود. همکاری‌ام با وصال روحانی علاوه بر چند هفته‌نامه مانند گزارش هفته و… در روزنامه‌های ابرار، نشاط و بعدها آریا هم ادامه داشت. او با بزرگ‌منشی، مطالب سینمای جهان این روزنامه‌ها را می‌نوشت و سخاوت‌مندانه، مثل یک خبرنگار جوان و پرانرژی، با مطالبش صفحات سینمایی روزنامه‌ها را خواندنی می‌کرد. در باره وصال روحانی یک شوخی میان دوستان صمیمی او‌ بود که می‌گفتیم: اگر آنقدر که وصال هر روز مطلب می‌نویسد ما رونویسی می‌کردیم، باز هم از او عقب می‌افتادیم! خیلی سخت است به دوست چهل‌ساله‌ و رفیق عزیز سفر کرده‌ای که رفتنش را باور نمی‌کنی، بگویی روحت شاد باشد رفیق. وصال روحانی آن قدر بر گردن بیشتر مطبوعات ایران حق دارد و آن قدر نشریات مختلف کشور اعم از ورزشی و سینمایی از مطالب خواندنی‌اش سیراب شده‌اند که تا سالیان سال نمی‌توان کسی را همپا و‌ همتای او یافت. وصال در دوره‌ای هم افتخار همکاری‌اش را به من داد و در روزنامه بانی‌فیلم، هر روز دو صفحه از سینمای جهان می‌نوشت که جزو صفحات محبوب بانی‌فیلم بود. از دلایل درگذشت و رفتن او این رفیقم بی‌اطلاعم. شنیدم که در اثر یک عمل جراحی جان به جان‌آفرین ‌تسلیم کرده اما با همه اینها‌، فقط همین را می‌توانم بگویم که وصال روحانی در طول عمر ۶۷ساله‌اش آنقدر نوشت و نوشت و نوشت تا سهم بزرگش در آگاهی‌رسانی به علاقمندان سینما و ورزش برجسته و ماندگار شود. با تاثر تمام فقدان این روزنامه‌نگار خبره، و رفیق یک‌رنگ و باشخصیت را تسلیت می‌گویم…؛ وصال عزیز بهشت به پذیرفتن عزیزی چون تو خواهد بالید… سفرت خوش و روحت شادمان رفیق عزیزم…