گویندگی «بهروز رضوی» از نظر کیفیت، فرم و نحوه اجرا بی‌مانند بود

محسن حکیم‌معانی در گفت‌وگو با ایرنا، درباره تاثیر رضوی بر فعالیت حرفه‌ای خود در رادیو توضیح داد: من به عنوان نویسنده و بعد سردبیر در رادیو مشغول به کار شدم؛ مدتی بعد گویندگی و اجرا در رادیو را شروع کردم و بعدتر تهیه‌کنندگی رادیو را انجام دادم. همیشه گفته‌ام که در رادیو دو یا سه نفر بودند که بیش از هر کسی از آن‌ها آموختم، در حوزه گویندگی رضوی مهم‌ترین و بهترین استاد من در رادیو بود. این تهیه‌کننده با اعلام این‌که همکاری‌اش با رضوی مانند یک کلاس آموزشی بود، گفت: با افراد متعددی همکاری داشتم، آن‌قدری که از او یاد گرفتم، از کمتر کسی آموختم. رضوی شاخصه‌های مثال‌زدنی متعددی داشت، شاگرد زرنگی نبودم، زیرا او در حوزه گویندگی یگانه بود و این اغراق نیست. او افزود: سال‌ها با او کار کردم و دوستی و رفاقت داشتم. رضوی سبک‌وسیاق و کلاس گویندگی خود را داشت و گویندگی او قابل مقایسه با دیگران نیست نه فقط از منظر کیفیت بلکه از منظر فرم و نحوه اجرا بی‌مانند بود. نحوه اجرای بخش مهمی از گویندگان شبیه به هم است، نه فقط صدا بلکه نحوه اجرای رضوی دگرگونه است. ریتمی که رضوی رعایت می‌کند، بی‌مانند است. *صدای رضوی منحصربه‌فرد و شگفت‌انگیز بود حکیم‌معانی با اشاره به همکاری که با رضوی داشت، توضیح داد: از سال ۱۳۸۲ زمانی‌که تازه دو سال بود که وارد رادیو شده بودم، در رادیو فرهنگ، سعادت همکاری با بهروز رضوی را داشتم. آن روزها برنامه‌ای با عنوان «روایت شب» را تعریف کردیم. این برنامه پیش از آن، در رادیو تهران با عنوان «کتاب شب» پخش می‌شد و من پیش از این‌که در رادیو مشغول کار شوم مشتری آن برنامه در رادیو تهران بودم. گوینده و تهیه‌کننده سابق رادیو با تاکید بر این‌که صدای رضوی منحصربه‌فرد و شگفت‌انگیز بود، افزود: در مدتی که مشغول به کار شدم برنامه «روایت شب» از رادیو تهران به رادیو فرهنگ منتقل شد. آن زمان مدیر گروه ادبیات رادیو فرهنگ عبدالرضا رضایی‌نیا بود. ایشان به منِ جوان اعتماد کرد و سردبیری برنامه «روایت شب» را به من سپرد. می‌توان تصور کرد که چه شور و علاقه‌ای داشتم برای این‌که با کسی کار می‌کردم که سال‌ها صدایش را از رادیو دنبال کرده بودم. نویسنده کتاب «هنر بیان» با بیان این‌که همکاری‌اش با بهروز رضوی از زمستان ۱۳۸۲ شروع شد و به شکل پیوسته تا سال ۱۳۹۷ ادامه پیدا کرد، افزود: برنامه «روایت شب» بعد از چند سال دوباره از رادیو فرهنگ به رادیو تهران بازگشت و با عنوان «کتاب شب» ادامه پیدا کرد. من سردبیر و نویسنده برنامه بودم و رضوی گوینده بود. در بخش بزرگی از ۲۲ سالی که در رادیو فعال بودم، با رضوی در این برنامه همکاری می‌کردم. این تهیه‌کننده افزود: سال پیش وقتی رضوی در بیمارستان بستری شده بود و به عیادت او رفته بودم، گفت: «محسن می‌دانی طولانی‌ترین مدت همکاریم در رادیو با یک فرد با تو بود» این همکاری برای من هم طولانی‌ترین همکاری بود، اما شنیدن این جمله از رضوی که دو برابر من در رادیو سابقه دارد، برایم عجیب بود. *رضوی همه متن‌ها را مانند هم نمی‌خواند حکیم‌معانی با اشاره به سهم بهروز رضوی از متنی که در رادیو می‌خواند و تسلطی که روی زبان فارسی داشت، گفت: ما در گویندگی جمه‌ای داریم که می‌گوید:«گوینده وقتی متنی را می‌خواند فقط نباید کلماتی را که می‌خواند ببیند، بلکه باید چند کلمه جلوتر را ببیند و پیش از آن‌که به کلمات برسد، آن‌ها را خوانده باشد» رضوی در این کار عجیب بود؛ زیرا کل یک جمله یا پاراگراف را می‌دید و خیلی از مواقع پیش می‌آمد که ابتدای جمله را خبری می‌خواند اما جمله سوالی تمام می‌شد. این نویسنده درباره نحوه شعرخوانی و خوانش متن رضوی بیان کرد: متن خواندن او متناسب با محتوا و برای هرمتنی متفاوت بود؛ همه متن‌ها را مانند هم نمی‌خواند، وسواس‌های خوب و به جایی در خواندن متن‌ها و کتاب‌ها داشت و تمام این‌ها کلاس و کارگاه عملی گویندگی برای من بود. او افزود: او احاطه و تسلط خوبی بر زبان فارسی داشت؛ اهل نوشتن و شعر بود و این به او کمک می‌کرد. سواد و دانش او در حوزه‌هایی که کار می‌کرد، مثال‌زدنی بود. *رضوی صمیمی، همراه و همدل رفتار می‌کرد حکیم معانی با بیان این‌که رضوی جدای از حرفه گویندگی، انسان فوق‌العاده‌ای بود، ادامه داد: رضوی رفیق، معلم، همراه و انسان خوبی بود. رضوی دست افراد متعددی را در رادیو، حرفه و حتی مسائل مالی گرفت. هوای همه را داشت. گاهی برخی گویندگان و افرادی که در حوزه‌های مختلف فعالیت می‌کنند دچار غرور می‌شوند اما رضوی صمیمی، همراه و همدل رفتار می‌کرد. او ادامه داد: رضوی غرور و تبختری را که از یک گوینده درجه یک انتظار می‌رود، نداشت و با عوامل و حتی با آبدارچی رادیو دوستانه و مهربانانه رفتار می‌کرد، این مهربانی او را از آثارش، بهتر و دوست‌داشتنی‌تر می‌کند. این گوینده سابق رادیو درباره عکسی که در این مصاحبه استفاده شده است، توضیح داد: این عکس در بزرگداشت رضوی در شب بخارا گرفته شد. وقتی که درباره او صحبت کردم، می‌خواستم از صحنه به پایین بیایم و بنشینم، رضوی بدون این‌که علی دهباشی مدیر مجله بخارا به او بگوید، بلندشد و پشت تریبون آمد؛ دست من را گرفت و گفت: «وایسا» من کنار تریبون ایستادم و مدتی که صحبت می‌کرد در کنار او ماندم.