حریم حرمت؛ تیم حذف شده‌، افتخار ندارد!

بهانه ورود به موضوع ورزش و به طور ویژه، تیم ملی فوتبال پس از اریه کارنامه نه چندان قابل قبول در جام جهانی، بهانه جویی‌های دست‌اندرکاران این تیم در توجیه حذف شدن و موفق نبودشان در مسابقات جام جهانی۲۰۲۶ است. حاشیه‌سازی‌های برخی از اعضای تیم ملی در توجیه کارنامه ضعیف‌شان به سردمداری امیر قلعه‌نوعی کار را به جایی رساند که جانبداران این مربی، به خود اجازه دادند تا در برابر منتقدان عملکرد مسئولان و بازیکنان تیم فوتبال، برای خود نوعی خط‌ قرمز بکشند و انتقاد کردن از تیم تحت مربیگری قلعه‌نوعی را با شیوه‌های سخیف اخلاقی پاسخ دهند. این پرسش در میان علاقمندان به فوتبال همچنان بی‌پاسخ است که آیا تیمی که موفق نبوده و در مرحله نخست مسابقات اوت و حذف شده‌، افتخار دارد؟ جای تعجب است که این حجم از اعتماد به نفس دست‌اندرکاران، اعم از قلعه‌نوعی و برخی بازیکنان برای سه مساوی در مسابقات، از کجا آمده؟! در میان مدافعان عملکرد تیم ملی از همه جالب توجه‌تر، ابراز بی‌حرمتی آن بازیکن متوهم با ادبیات «کارواشی» بود که به خود اجازه داد احترام اسطوره‌ای مانند علی دایی را کنار بگذارد و به گزافه‌گویی بپردازد. این فرد که حتی از نام بردن فامیل‌های پدری‌اش در یک برنامه لوس تلویزیونی ناتوان و عاجز بود و خود را دانشجوی دکترا هم معرفی کرد، چنان در دایره نادانی‌اش دست و پا می‌زد که هر شنونده‌ای به میزان دانش و آگاهی‌اش پی می‌برد. روایان پوست کلفت این گونه اظهارات و گویندگان بی‌حرمتی‌ها می‌دانند خیلی طول نمی‌کشد که بفهمند (البته اگر بفهمند!) در کجای صفحه حافظه مردم قرار دارند و در روزهای آتی از آنها چگونه نام برده خواهد شد. در بحبوحه «رژه کوتوله‌ها»ی بی‌اخلاق دوستدار «مجسمه» و منفعت‌طلب‌های منتفع از پاداش‌های چند ده میلیارد تومانی، افراد دیگری هم به دلیل حمایت از شاخصه‌های اخلاقی و حرفه‌ای، مورد هجمه قرار گرفتند؛ عادل فردوسی‌پور یکی از گویندگان و مجریان مورد قبول مردم است که پس از پخش یکی از برنامه‌های «۳۶۰» شرایط خاصی را در دوران فعالیت‌اش تجربه کرد! فردوسی‌پور که در برنامه‌‌ ۳۶۰ بحث در مورد عملکرد تیم ملی فوتبال را با حضور علی دایی و کریم باقری برگزار کرد، به شکل ویژه نقاط قوت و ضعف‌ تیم تحت مربیگری امیر قلعه‌نوعی را بیان کرد و مهمانان برنامه هم هرکدام به بیان ضعف‌های این تیم پرداختند. پخش این برنامه، گویا چندان برای قلعه‌نوعی خوش نیامد و او را واداشت که فردوسی‌پور را مورد انتقاد و حمله قرار دهد و بگوید کسانی که در طول جنگ‌های دوازده روزه اسراییل و امریکا علیه ایران، برنامه‌شان را تعطیل کردند و به «غار» رفتند، حق اظهارنظر در مورد تیم ملی مملکت را ندارند و باید تریبون‌های‌شان گرفته شود. این سخنان، پاسخ فردوسی‌پور را در برنامه اینترنتی‌اش به همراه داشت. او خطاب به قلعه‌نوعی گفت که در طول جنگ امریکا علیه ایران از تهران «جُم» نخورده و چون اینترنت مملکت دچار مشکل و قطع شده بوده طبیعی‌ست که نتوانسته‌ باشد برنامه‌شان را تهیه و پخش کند. فردوسی‌پور که دیگر به سیم آخر زده بود، قلعه‌نوعی را خطاب قرار داد و گفت: کسانی حق دارند این حرف‌ها را بزنند که خودشان در طول جنگ در ایران مانده باشند. شمایی که در امارات و سی‌-چهل روز هم در ویلای‌تان در آلانیای ترکیه بودید، حق اظهارنظر ندارید و نباید از «غار» رفتن و ایجور مسایل حرف بزنند!! پخش این سخنان فردوسی‌پور نشان می‌داد که او آن بخش محافظه‌کارانه برنامه‌سازی‌اش را کنار گذاشته و همین تهوّرش در پاسخگویی، موجب شد، برنامه‌ بعدی‌اش در اینترنت دچار اختلال پخش شود(!!) و او برنامه ۳۶۰ را صرفاً در اینستاگرام و تلگرام و یوتیوب پخش کند! اما همین محدویت‌های ایجاد شده نتوانست او را از موضعگیری تندش نسبت به فدراسیون فوتبال و امیر قلعه‌نوعی عقب بنشاند؛ او در برنامه خود با دعوت از امیر حاج‌رضایی و رضا جاودانی مجری قدیمی انتقادات از تیم فوتبال و جریانی را تکرار کرد که قصد دارد او را ساکت کند اما او ساکت نخواهد شد. نکته قابل اعتنا در بحبوحه انتقادات گسترده به تیم ملی فوتبال و عملکرد مهدی تاج، امیر قلعه‌نوعی و دیگر مسئولان ورزشی، احساس مسئولیت اشخاصی‌ست که با نوشته و اظهارنظر، حمایت و جانبداری از بزرگانی مانند علی دایی را به شکل علنی در فضای مجازی اعلام کردند و به «منتقدانِ انتقاد» از تیم ملی تحت مربیگری قلعه‌نوعی تاختند…! با اینکه معتقدیم، معمولاً ادبیات گفتاری جامعه ورزشی، با ایده‌ال‌های بسیاری از مردم فاصله دارد اما این نباید دستاویز بی‌احترامی افرادی قرار گیرد که به هر دلیلی به خود اجازه «لِنگ‌اندازی» و ساختارشکنی اخلاقیات و اساعه ادب به حرمت‌ اشخاصی را می‌دهند. اشخاصی که مورد اعتماد و قبول مردم و جامعه هستند. با قطعیت تام می‌توان گفت دیری نخواهد گذشت که روز و روزگار به حرمت‌شکنان نشان‌ می‌دهد که جایگاه قهرمانان «مقوایی» کجاست و در کدام قسمت از تاریخ این مرزوبوم ایستاده‌اند و مردم در باره‌شان چه قضاوتی خواهند داشت… با تمامی این حرف‌ها، آیا عجیب نیست که در شرایط جنگی کشور و در هنگامه بمباران مردم بیگناه و وجود هزاران جور نارسایی‌ اقتصادی که گریبانگر تک تک ملت شریف و نجیب ایران شده، عده‌ای تلاش دارند، با پنهان شدن پشت جریان‌های قدرت، ضعف‌ها و شکست‌های‌شان را پیروزی نشان دهند؟! عملکرد تیم ملی تحت مربیگری قلعه‌نوعی کاملاً مشخص و معلوم است و مردم هم این عملکرد را دیده‌اند؛ شاید تنها افتخار این تیم حاضر در جام جهانی۲۰۲۶ این باشد که فیروز کریمی گفته؛ تیم فوتبال ایران با وجود حذف شدن در مرحله اول جام جهانی، اما مثل تیم اسپانیای قهرمان جام، شکست نداشته و این می‌توان نوعی افتخار تلقی شود…!!!