بانی‌فیلم: در تقویم میلادی روز ۲۹ اکتبر برابر با هفتم آبان‌ماه خورشیدی، ۵۳۰ پیش از میلاد مسیح، روزی بزرگ است؛ روزی که کوروش بزرگ با سپاهی عظیم بابل را فتح کرد و بساط یکی از قدرتمندترین و در عین حال دیکتاتورترین سلسله‌های پادشاهی را برچید.
این مناسبت را سایت thehistory.source بهانه‌ای برای ارجاع تاریخی به حرکت سیاسی نظامی بنیانگذار هخامنشیان و انتشار مطلبی در این باره نموده است.
بخوانید:
در روز ۲۹ اکتبر ۵۳۹ قبل از میلاد، کوروش کبیر وارد بابل شد. او یکی از قدرتمندترین پادشاهی‌های جهان باستان را تحت سلطه ایران قرار داد.
کوروش پیش از آن توانسته بود آستیاگ پادشاه ماد را شکست دهد و شهر لیدیا مقر سلطنت او در آناتولی را فتح کند. پیشروی به بابل، او را با نبونیدوس که غیبت طولانی مدتش از بابل و سیاست‌های مذهبی‌اش تنش‌هایی با بخش‌هایی از کشیش آن ایجاد کرده بود، درگیر کرد.
رویارویی قاطع در اوپیس رخ داد، جایی که سپاه کوروش ارتش بابل را شکست داد. سیپار مقر سلطنت بابل هم بدون جنگ سقوط کرد.
براساس تاریخ نبونید (Nabonidus) نیروهای ایرانی تحت فرمان اوگبارو بدون جنگ وارد بابل شدند. خود کوروش بیش از دو هفته بعد پیروزی وارد شد.
اشغال مسالمت آمیز پایتخت بایل به دنبال کارزاری بود که پس از کشت و کشتار و خونریزی‌های قابل توجهی انجام گرفت.
آنچه پس از آن به تثبیت شهرت ماندگار کوروش کمک کرد، این بود که بابل از غارت و ویرانی در امان ماند، مراسم معبدی ساکنان آنجا ادامه یافت و نظام جدید با رهبری کوروش، با نهادهای مذهبیِ تثبیت‌شده کنار آمد.
استوانه کوروش، این پادشاه را به‌عنوان فرمانروایی معرفی می‌کند که مردوک، خدای اصلی بابل انتخاب کرده و او را در جایگاه کسی که تصاویر الهی و جوامع آواره را به سرزمین‌هایشان بازگرداند.
اگرچه این کتیبه، برای مشروعیت بخشیدن به فتح بایل توسط کوروش در نظر گرفته شده، اما نشان می‌دهد که این پادشاه هخامنشی چگونه حکومت قابل تحسینی ارائه کرده است؛ حکومتی که دستاوردش برای کوروش در فتح بابل از طریق محافظت، بازسازی و احترام به سنت‌های محلی بود.
کوروش با ترکیب قدرت نظامی با همکاری نخبگان و نهادهای محلی، به ایجاد یک امپراتوری کمک کرد که قادر به اداره مردمان مختلف در سراسر سرزمینی وسیعی از کره زمین بود.
با پیروزی کوروش، بابل، سلطنت مستقل خود را از دست داد اما اهمیت خود را به عنوان مرکز اصلی امپراتوری حفظ کرد.