نامدیران سیاسی حوزه‌های فرهنگ و هنر و سینما و برخی مقام‌داران، براساس نگاه‌های سیاسی/سلیقه‌ای طیفی از سیاست‌گذاران پشت پرده و قانون‌گذاران جلوی پرده دستگاه‌ها و امور فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی کشور در راستای نگره حفاظت از نظام و مناسبات اجتماعی که بر بستر باور طبقاتی و دینی شکل یافته و جلوگیری از نفوذ و هجمه‌های مختلف به‌ویژه یورش‌های فرهنگی بیگانگان و... به جای بهره‌گیری از نظرات کارشناسان و متخصصان هنر و فرهنگ و سینما و نقد، با مشورت افرادی که ادبیات، هنر، فرهنگ و هنرمندان، مردم و نیازهای اجتماعی را نمی‌شناسند، در عوض حمایت از سینما و آثار خوب سازنده ملی، مردمی، متعهدانه و آسیب شناسانه ملی و اجتماعی که با طرح صادقانه مسائل و مشکلات اجتماعی از منظر آسیب شناسی و انتقادهای سازنده و تخصصی در مسیر حل معضلات اجتماعی به جامعه و ترقی کشور خدمت می‌کنند و همچنین سینماگرانی که به‌رغم تمام موانع و دشواری‌ها و کاستی‌ها در این راه گام برمی‌دارند، با تصویب و سیاست‌گذاری‌های غیر واقع‌بینانه و غیرکاربردی که تنها می‌تواند اوضاع سینمای نحیف و جامعه ملتهب و فقرزده ما را بدتر کند و حلقه یکسویه نگری و تولید آثار خنثی و منفعل و بازاری را بر گلوی سینما و سینماگر تنگ‌تر کرده و فعالیت و تولید را بیش از گذشته در اختیار سطحی و مبتذل‌سازان قرار دهد، سینمای منقد اجتماعی را با عنوان واژه سیاه‌نمایی در تنگنا و ایستایی و در آستانه مرگ قرار داده‌اند. آن هم در شرایطی که حیات سینما، هنر، فرهنگ و بقای متعالی جوامع و ایران عزیزمان به تولید فیلم‌ها و آثار متفکرانه و دلسوزانه ملی و اجتماعی جهت رشد و ترقی و تکامل نیاز دارد.
در واقع متاسفانه اغلب مسئولان ما به جای ارائه راهکارهای راهبردی برای حل مشکلات و مسائل نادرست، حذف صورت مسئله را آموخته‌اند.
از همین رو تصویب قانونی که به محدودیت و ممنوعیت هنر و هنرمندان و تولیدات اجتماعی در سینما بینجامد، نه تنها راهکار نیست که تنگ‌تر کردن راه تنفس سینما و سینماگر است. این اقدام که با نفس تکامل و هنر و هنرمند آزاده سازگار نیست، می‌تواند به مرگ سینما و ناامیدی و انفعال سینماگران ختم شود.
قانونی کردن مجازات و برخورد تند با آثار و تولیدات سینمایی منتقد و سینماگران پویای کشور، راه را برای تهاجم بیشتر بیگانان و یکه‌تازی مبتذل‌سازان داخلی هموارتر می‌کند. با این کار به جای مقابله با هجمه‌های بیگانگان که سینماگران با تولید آثار ملی و جهانی شایسته و قَدَر می‌توانند در این راه پیشگام باشند، هنرمندان کشور تنبیه می‌شوند!
مسئولان محترم باید بدانند که هنر و هنرمند را نمی‌شود و نمی‌توان به اجبار محدود و ممنوع کرد و با طرح مجازات‌های سنگین از فیلمسازی متوقف نمود.
مقام‌داران دلسوز وطن باید افق نگاهشان را گسترش داده و دست هنر و هنرمند را بگیرند و با حمایت از هنرمندان آزاده و متعهد تلاش کنند تا فیلم‌ها و آثار انتقادی خوب اجتماعی روشنگرانه انبوه‌تر ساخته شوند و از این طریق متولیان، مدیران و مسئولان و مجریان کاربلد امور اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی با یاری ملت بزرگ ایران در راه حل مشکلات و معضلات قدم بردارند آن‌ها باید بدانند که با اجبار و فشار و بستن راه هنرنمایی نمی‌توانند به جامعه خدمت کنند.
همفکری و همسویی و همدلی و بهره‌مندی از نظرهای تخصصی هنری/ اجتماعی و حمایت از خالقان آثار سینمایی ملی و مردمی، یگانه راه تعالی سینما، هنر، فرهنگ و جامعه است و تنبیه و حبس و محرومیت و ممنوعیت راهکار نیست که چاهکار است.