مرثیه‌ای برای خاموشی یکی از آخرین صداهای ماندگار؛ بهروز رضوی
یادداشت / المیرا ندائی:
گاهی مرگ، پایان زندگی نیست؛ پایان یک طنین است.
اندوهِ رفتنِ صاحبان صداهای بزرگ از آن رو سنگین است که آنان تنها انسان‌هایی از میان ما نبودند؛ آنان بخشی از حافظه شنیداری یک ملت بودند. آدم‌ها را می‌توان در قاب عکس‌ها جست‌وجو کرد، اما صداها را در اعماق روح باید یافت. و چه دشوار است سوگواری برای چیزی که نه دیده می‌شود و نه لمس؛ چیزی که سال‌ها در گوش جان ما خانه کرده و ناگهان به دست سکوت سپرده می‌شود.
