دیوار سینمای دولتی و نهادی فرو ریخت

با پایان دورهمی جشنپاره دولتی و نهادی موسوم به فیلم فجر و تقسیم سیمرغ‌ها و غنائم میان خودی‌ها و هنرمندان دولتی و نهادی، صدای ساز و دهل جشنپاره‌چی‌ها، خاموش و صدای انتقاد منقدان و هنرمندان از برگزاری این بزم بودجه بر باد ده در شرایطی که مردم عزدار عزیزان خود و معترض فقر و گرانی و بی‌عدالتی هستند، بلند شد. در مورد سینمای فرمایشی دولتی که وجود آن را هنرمندنماهایی که با پول و حمایت دولت تداوم می‌بخشند و جشنپاره‌ای که نتیجه تکه و پاره شدن جشنواره معتبر فیلم فجر سابق است، سخنی نیست، چرا که کرسی‌داران سیاسی سینما، هنر و سینمای ایران و جشنواره‌هایش را تخریب کرده و امید هنرمندان ملی، منقدان مستقل و راستین و مردم را در اوضاع کنونی از بهبود حال سینما و هنر و جشنواره، به یاس و حرمان تبدیل کرده‌اند و تنها با پاکسازی آن‌ها و اربابان و هنرفروشان و اداره سینما و هنر و فرهنگ به دست اهل آن،امکان احیا و شکوفایی و تعالی ممکن است. تاثیر حوادث و رخدادهای اجتماعی و سیاسی اخیر کشور،جامعه هنرمندان را هم سخت متاثر و متفکر نمود و هر کدام و گروه سینمایی و هنری را با توجه به باورها و گرایش‌ها و جایگاه اجتماعی و فرهنگی آن‌ها به موضع‌گیری در قبال این جشنپاره و رویدادهای جامعه سوق داد. در واقع آنچه تا دیروز برای مردم، کمتر ملموس بود، با تبدیل شدن جشنپاره به آینه سینما و هنر و جامعه رخ نمود و تفرقه میان سینماگران و هنرمندان کشور را عیان کرد و مردم دریافتند که در حوزه‌های هنر و سینما هم مانند دیگر بخش‌های جامعه نگاه و نگرش حزبی و طبقاتی حاکم است و به موازات تقسیم شدن ایران میان اغنیا و فقرا، هنر و فرهنگ و سینما و به تبع آن هنرمندان هم به هنر و هنرمندان دولتی و ملی تقسیم شده‌اند. شرکت عده‌ای و شرکت نکردن گروهی از هنرمندان در این بزم دولتی و سخنانی که در این ارتباط بر زبان راندند، نشان داد که، هنرمندان ملی، هم‌چنان در کنار ملت، و هنرمندان دولتی، چون همیشه، در کنار دولتی‌ها ایستاده‌اند. آن‌ها با ابراز نظرها و موضع گیری‌های خود، نمایاندند که تا دیروز در دو سوی دیوار کاذب طبقاتی، در خدمت سیاست‌پیشه‌ها و مردم بودند و اکنون که با رو در رویی این دو طیف، دیوار فرو ریخته، همه چیز عریان شده است. جشنپاره بودجه بر باد ده و سینمای دولتی،ناخواسته، پرده‌ها را پس زدند و چهره‌های پنهان و پیدا را آشکارتر کردند و اکنون ملت، می‌دانند که در کشور با دو نوع هنر و فیلم و هنرمند روبرو هستند، آن‌ها که به مردم پشت کرده و همسفره از ما بهتران هستند و هنرمندانی که آثارشان، پژواک زندگی و مسائل و نیازها و خواسته‌های مردم است. دیوار توهم جشنپاره و سینما و هنر و فرهنگ، فرو ریخته، امید که دیوارهای فقر و فساد و ابتذال و بی‌عدالتی هم در کشور فرو ریزد و ملت و ایران در مسیر حق و عدالت، معرفت، ایمان، شکوفایی ملی و سازندگی به حرکت درآیند و اهالی خادم و متعهد هنر و قلم در این راه سترگ، باز هم با مردم و در کنار ملت باشند و آن عده نیز که مهر و محبت مردم و انسان دوستی و خداپرستی و خدمت به میهن و نادارها را به سفره پول و ثروت و مقام و شهرت و قدرت فروخته‌اند به آغوش مردم بازگردند تا باز هم ایرانمان را آباد و درخشان و ملتمان را سرافراز کنیم.