دردمندترین لحظهها را با خلق اثر هنری میتوان به هنر زیبا تبدیل کرد
4 دقیقه مطالعه
فرهنگی
عکاس نمایشگاه مبتلا بِه گفت: یک امر شخصی را میتوان تبدیل به قابی کرد که هر کسی برداشتی از آن داشته باشد، حتی دردمندترین لحظهها را میتوان با خلق یک اثر هنری یا عکس، به هنر زیبا «فاین آرت» تبدیل کرد.
سارا کریمان، عکاس، در گفتوگو با ایرنا درباره برپایی نمایشگاه عکس "مبتلا به..." به میزبانی گالری مانا، در خصوص انتخاب موضوع دارو برای سوژه عکاسی و چرایی دغدغه این انتخاب، توضیح داد و افزود: شبی نگاه کردم که باید هر روز دارویی بخورم، لحظهای فکر کردم اگر این دارو را نخورم چه میشود.
وی افزود: یک آن، نگاهم رفت به این سمت که چقدر زندگی ما انسانها از بدو تولد تا مرگ، وابسته به دارو است، متوجه شدم این امر پیرامون من، خانواده و اطرافیانم، یک امر مبتلا بِه است.
کریمان ادامه داد: حدود یک سال و نیم، بر این موضوع تمرکز کردم، گاهی با موبایل و دوربین و گاهی با استیج کردن (چیدن) عکس میگرفتم. همه ما در خیابان، فردی را که یک کیسه با آرم جمعیت هلال احمر دستش باشد را دیدهایم، آن فرد یک قصهای پشت آن کیسه دارد.
این مستندساز درباره قابهای به نمایش درآمده نیز، گفت: به دنبال این قصهها بودم، در یکی از عکسها، مردی از در بیرون میآید، یک کیسه میوه و یک کیسه دارو در دستش هست، ما چقدر در زندگیمان این صحنه را میبینیم، یا بسیاری از قابهای دیگر که تکرار شوندهاند.
کریمان افزود: فکر کردم که دارو، درمان و بدن تبدیل به امر مبتلا بِه شده است یعنی در قابی یک انسولین و شکلات کنار هم هست. شکلات در این عکس، یعنی وسوسه، وسوسه خوردن. فکر میکنم سهم زیادی از جامعه درگیر این ماجرا هستیم که این غذا را بخوریم یا نه، جه کار باید بکنیم.
وی اضافه کرد: در این مدت، حواس من کلا به سمت هرچه مربوط به دارو بود، رفت. عکسی از سطل زباله هست، خیلی اتفاقی درش را باز کرده بودم و دیدم پر از دارو است،هر چه پیرامون را بهتر نگاه میکردم، میدیدم بدن، دارو و درمان به هم وصلاند.
این منتقد هنری درباره اینکه آیا پیامی در این عکسها وجود دارد یا مخاطب برداشت شخصی خود را دنبال میکند، بیان کرد: میخواستم امروز من را ببینند، تمام عکسها را با عشق، علاقه و انگیزه، گرفتم، میخواستم بگویم با تمام این موارد و این موضوع، این قابها میتواند به آرت (هنر) تبدیل شود.
کریمان افزود: یعنی یک امر شخصی را میتوان تبدیل به قابی کرد که هر کسی برداشت خودش را داشته باشد، حتی دردمندترین لحظهها، میتواند تبدیل به عکسی شود که فاین آرت (هنر زیبا) است.
وی ادامه داد: در این ۳۴ عکس، رنگ به دلیل کانسپت (موضوع) حذف شده و تمام عکسها سیاه و سفید است، دارو عوارض جانبی دارد و انگار مصرفکننده دارو در تابعیت قلمرو دیگری زیست میکند.
کریمان خاطرنشان کرد: انگار دو انسان و دو شخصیت میشود و مصرفکننده داروهای مزمن، دائم باید در این دو میدان بازی کند، همچنین با توجه به شرایط تهیه داروهای خاص، بیمار علاوه بر درد بیماری، نگرانی تهیه آن برای دورههای بعد مصرف را دارد.
در استیتمنت این نمایشگاه به قلم فاروق مظلومی نوشته شده است؛ مُبتلابِه … خوردن دارو به مثابه پذیرش اقامت در قلمرو بیماری است. قلمرو بیماری تابعیتهای مختلف دارد همه ما در زندگیمان تجربه مصرف دارو را داریم و مدتهای کوتاه غیرمتوالی در این قلمرو اقامت میکنیم. اما تجربه مصرف مادامالعمر دارو، یعنی تابعیت دائم قلمرو بیماری.
بیماری مزمن نوعی دو تابعیتی شدن است و بودن انسان را در جهان تغییر میدهد. این دگردیسی ، تنظیمات و روابط جدید را وارد زندگی بیمار کرده و بیمار را تا ابد تابع خودش میکند.
اطاعت بیمار از این نظام جدید، اطاعت از نظام پیچیده و مبهم طراحی، تولید و پخش دارو است که در سراسر جهان گسترش یافته است. بیمار علاوه بر مصرفکننده، حامی این نظام هم میشود. یک قرص برای خودش شبکه بزرگ مویرگی از مصرفکنندگان در جهان را دارد که قرار است همه آنها در استانداردی از کنترل یکسانسازی شود، صرفه تولید و فروش انبوه یکسانسازی است. دارو که در بستهبندی تمیز از جعبه یا بطری و غیره ارائه میشود در کلافی پیچیده از نیاز، اطاعت، حمایت و کنترل و… پیچیده شده است.
نمایشگاه عکس سارا کریمان با عنوان مبتلا بِه از ٢٢ خرداد تا ۵ تیرماه در گالری مانا میزبان علاقهمندان به آثار عکاسی خواهد بود.