آن شب، یک شب از شبهای اجرای
نمایش "شب هزار و یکم" بهرام بیضایی بود در تهران سال ۱۳۸۲
که با گروه مرکز فیلم تصویر، در حال تصویربرداری سه اپیزود نمایش بودیم با جمعی پرشور و حرفهای از چهرههای بازیگری تاتر ایران در قاب دوربین هایمان!
...نمیدانم امشب شب چندم از هزاران هزار شبی است که ماتم در ماتم و سیاهی در سیاهی، بار دیگر از دست دادن "جان شیفته "ای را تجربه میکنیم و من بیدرنگ به یاد یکی از رورانسهای همان نمایش افتادم که آخرین حضور بهرام جان مان روی سن تاتر در تهران بود؛ مردی که با عشق و عاطفه و بزرگی تمام روبروی تماشاچیان به موازات کف صحنه تاتر خم میشد؛
با همان سرِ سرفرازی که هیچگاه به جز برای هنر و فرهنگ ایران
خم نشد!
/تهران شب ششم دیماه ۱۴۰۴/
ویدیوی این یادداشت را در صفحه اینستاگرام بانیفیلم ببینید…
@banifilmdaily